მონატრება ტკივილივით მომეძალა
შენი  არა, 
              სევდიანი სადგურის.
მახსენდება ის  დრო, ერთად  რომ ვიყავით
ჩვენი სახლის  მეთექვსმეტე სართულის
კიდეზე და, ეზოს ხარბად გავცქეროდით
თითქის  იმ დღეს საბოლოოდ  ვხედავდით.
ზურგზე  ზურგით მოგეყრდენ და თვალდახუჭულ
ცისქვეშეთში ერთმანეთით ვერ დავტკბით.


ცივმა ქარმა გამიყინა ხერხემალი,
უშენობა  ზურგის ტვინით ვიგრძენი.
არ  მინდოდა  გახსენება გარდასულის,
ჩავლილის  თუ  უსიცოცხლო იმ  ძველი
დაკარგული სიყვარულით ვსაზრდოობდი,
მონატრების  ლურჯ ფერებში გართული.
სად  მივდივარ?
                  შენზე  ფიქრით  ავიარე,
უკვე  მარტო,  თექვსმეტივე სართული...

იმ კიდეზე გაიყინა  ჩემი მზერა...
მეც  შევძელი და ვისწავლე  უფრთოდ  ფრენა...