რა ახლოს ვარ უსასრულობასთან,
სადაც,მის გარშემო არაფერია,
სადაც,მის სიღრმეში სიცარიელეა
და დემონი მეფობს.
დრო,საათის ისრებით მოძრაობს,
ვეღარ ითვლის წამებს უსასრულობაში.
სადაც,სიყვარული სიძულვილად იქცა,
სადაც,ხეებს აღარ შერჩათ სიცივისგან ფოთლები.
აღარც მნათობი მთვარე აელვარებს ზეცას.
ღამე გახდება ჩემი ხაფანგი,
სიკვდილი ინადირებს ჩემზე.
და გარდავლენ დღენი,
ვითარცა არწივის ფრთებით.
დასჭყივლებენ ბუნებას ზეციდან,
გაიტაცებს დღენი,
ვითა არწივის კლანჭებით
ადამიანებს.