* * *
კლდეებს ვუყვები შენზე ოცნებას,
მთაში თოვლს დადებს ალბათ ამაღამ,
დუელს ვმართავდი თურმე გრძნობებთან,
არ გამოვიდა მათგან დამალვა... 

მაღლა აწვდენილ თეთრი წვეროდან,
ფარდად ეშვება მთის ნისლი ახლა...
ისევ გავყვები ვიწრო ბილიკებს
და დარდის წამალს ლექსებში ვნახავ.

გამოიდარებს ალბათ ამ სულშიც
მთას თოვლის ბარდნა შეწყდება როცა...
ამ ცრემლებისთვის სამყაროს ვწყევლი
და მერე შენი ყოფნისთვის ვლოცავ.

7.01.2010


* * *
ზღვა მზეს სისხლისფრად შეუღებავს და
ღამის ფერს ადებს
სიბნელე თეთრ ქვას...
არ დამეკარგე
არასდროს იქნებ,
რომ თუნდაც ერთხელ "მიყვარხარ" მეთქვა.

დაგამსხვრევ ჩემს კერპს,
აგებულს ფიქრით,
ღამეს თვალებში გაათევს სევდა,
მე თუ ტკივილი
ვისწავლე შენით,
შენ  სიყვარული ისწავლე ჩემგან.

23.08.2009


მიყვარხარ, ჩემო!

მიყვარხარ, ჩემო...
ჯერ არ მითქვამს არასდროს, თუმცა,
ვფიცავ, ყოველ წუთს ამას ვამბობ,
უსიტყვოდ, სუნთქვით...
სიყვარული ხომ
სიტყვებია ხანდახან მხოლოდ, 
ან იქნებ მეტიც...
მისით ხედავ სამყაროს თუკი...

მიყვარხარ, ჩემო...
ახლა გეტყვი, იცვლება რამე?!
არ მგონია, რომ
გაიზარდოს ეს გრძნობა მეტად...
ექოც კი იტყვის,
სულ უბრალო  სიტყვაა რადგან,
სწორედ ამიტომ
მერჩივნა, რომ სულაც არ მეთქვა...

მიყვარხარ, ჩემო...
დაგიწერე რამდენჯერ ლექსში,
შენს სიყვარულზე ვუყვებოდი
კლდეებს, ქარაფებს...
ჩემი ცხოვრების სიზმარი ხარ,
ისე ლამაზი,
რომ სიყვარულსაც,
ჩემო, მე შენს სახელს დავარქმევ!

29.01.2011


უმისამართოდ...

როდის მიყვარდი?
ალბათ. ყოველთვის...
დამავიწყდები?
ალბათ, არასდროს...
მაგ სიყვარულის საპასუხოდ
ხომ
მე ჩემს უბრალო
ლექსებს გთავაზობ.

სიყვარული თუ
ხანდახან მტანჯავს,
ვიცი,
ამით მე
ჩემს თავს ვღალატობ,
ადრესატიან ლექსებს
დავწერ და
წარსულს გავატან
უმისამართოდ!

17.06.2010