შენს გულში რამდენჯერ გავიელვე,
თვალებზე მერამდენედ დაგრჩი...
და ცრემლები ისე აგიღელვე.
ქარიშხალმა რომ იცის ზღვაში...

მერე დაგიშრა ცრემლებიც,
დაგღალა მონატრებამ ჩემმა...
სადღაც გაგეფანტა ფერებიც
იქეცი უაფრო გემად...

რამდენჯერ მეხვეწე: დამიჯერე,
მე მაინც ვიყავი ბავშვი...
და როცა წახვედი... ამის მერე,
ვით ღიმილი...  დაგკარგე ქარში.


სევდით გარინდებულს ბაღებში,
მათევენ ღამეები თეთრად,
და ზამთრის ქარიან ღამეში
მაინც მომიფრინდი მერცხლად.

ცრემლები მახსენებს შენს თვალებს:
მე, დაღონებული... უნდოდ.
ალბათ ქვიშაც  კი მღელვარებს
ზღვა როცა მიატოვებს უწყლოდ!

ფიქრებით გადასერილ  მხარეში
შენ ჩემი სინანული გქვია...
ჩემს ცრემლებს გადაგისხამ თვალებში
ახლა რომ არ იყოს გვიან...