აღარ არიან გაქრნენ ფიქრები ჩემი,
შორს,ვუმზერ,იალქნიან ღრუბლების ნავებს,
და შორეული ქარის სიმღერა მესმის,
ეს სიმარტოვე,გამაწამებს დარდიან ღამეს.
აღარარიან გაქრნენ ოცნება ჩემი,
აღარ ძალმიძს,ვუმზირო მთვარეს ნაღვლიანს,
არც ჩემს სხეულში,ზაფხულის მზე აღარ ანათებს,
აღარც ქარი,შემოიტანს ჩემს სულში არაფერს.
მე მიყვარს ვნებები,სხეულის დაღლამდე,
მიყვარს,ჰორიზონტს,გამცდარი თვალი,
და სიყვარული,და ცეცხლის ალი,
გრძნობებით შექმნილი,წარსულის კვალი.