* * *
ავზილავ ტალახს და გამოვძერწავ
მე დიდრონ ზარებს,
ზარებს დავკიდებ – ყაყაჩოს ველზე
ბებერ მუხაზე...
ავზილავ ტალახს და გამოვძერწავ
ციცქნა ბიჭუნას,
სულს მე ვაჩუქებ, ძალას – ბუნება,
დრო კი შემოსავს მარადისობით.
ყაყაჩოს ველზე ფესვმაგარი ბებერი მუხა
ძუძუმწოვარ ბავშვს ძუძუს აწოვებს.
ყაყაჩოსაგან მახვილს გამოსჭედს,
ბავშვს შემოარტყამს წელზე სათუთად.
ზარებს დარეკავს ხუჭუჭთმიანი პატარა ბიჭი,
პირჯვარს გადიწერს ბერმუხასთან მუხლმოდრეკილი.

                                                * * *

მე მოვევლინე თიხად სამყაროს,
სულში ჩამბერეს გენი ტალახის
და მამა-პაპის სისხლით გაჟღენთილ
მიწის სუნთქვა ვარ, მწვანე ბალახი.
ამოზელილი თიხის ფიალა
თავისკენ მიხმობს და მეფერება
შიგ ჩაგრეხილი ორნამენტების
და გაჟღენთილი ღვინის სურნელით.
ღვინის სურნელი მე კვლავ დამათრობს,
ტკივილს მიყუჩებს და მიმკურნალებს,
ცაში ამაყად გავიტყორცნები,
ცისარტყელაც კი გვირგვინს მიბოძებს.
მე არ მოვკვდები, მე ისევ მოვალ,
მე მოვალ ისევ თიხის ფიალად,
გადავინაცვლებ ხელიდან ხელში,
კვლავ ვადღეგრძელებ ჩემს საქართველოს.
მე მოვევლინე თიხას მალამოდ
მისი სუნთქვაც კი მე ხშირად მესმის,
მესმის წინაპრის გულის ძახილი
თიხით და სისხლით შედუღებული.

http://fereidani.ge/81_Qeti/vaja.html