ჩაბნელებული სახლები..
ღამეში ჩაძირული თვალების შუქი
აღარ ანათებენ ჩემს სხეულს..
ვერ ვხედავ დღის შუქს
რადგან უკუნითია,ცხოვრებაში დღეები.
ნახშირივით დაიფერფლა მთვარეც,
ოდესღაც რომ მინათებდა ცისკენ მიმავალ გზას.
იქ,კი მელოდებიან..
დროც შეჩერდა,საათივით დაძველდა
და არაამქვეყნიური წამებით დაიწყო ათვლა.
მივდივარ..
მიწაზე ვწვები..
ზეცას ავხედავ..
თვალებს ვხუჭავ..
ჟანგბადს ღრმად ჩავისუნთქავ,
ფილტვებს  მივაწვდი საზრდოს
და სამამდე ვითვლი
რომ გადავრჩე.
ერთი!
ორი!
-