კიდევ ერთხელ გინების შესახებ

      ბევრი დაწერილა გინების შესახებ და სისტემატურად ახლაც იწერება. რადგან დასაწერის მეტი რაა და მაინცდამაინც ეს თემა ამომიტივტივდა პირველ რიგში, ესე იგი ან ამ ბოლო დროს განცდილის შედეგია, ან დროთა განმავლობაში ჩემში დაგროვილი და გამჯდარი სატკივარი. შეიძლება წაიკითხოს ვინმემ და გადახედოს თავის დამოკიდებულებას ამ საკითხისადმი, არ მინდა  დიდაქტიკურად გამომივიდეს სათქმელი, მოკლედ მართლაც ისაა, რაც ყველა დიდი ხანია და კარგად ვიცით.
მიღებულია წესია, რომ გინება როგორც წესი არის სიტყვათა ერთობლიობა, რომელსაც ხშირად ადამიანი გამოიყენებს ჩვევის გამო, შეგნებულად, ან შეუგნებლად,                  შეუგნებლად უფრო მაშინ, როცა ისეთ გარემოში ხვდება, სადაც გინება ჩვეულებრივი მოვლენაა და სისტემატური სახე აქვს,
          ერთხელ სკოლაში მასწავლებელს ვუთხარი შეჩემა მეთქი, ინსტიქტურად და გაუაზრებლად, წამომცდა.  არც მასწავლებელი ელოდა ამას და არც მე, უბანში ხშირად ხმარობდნენ ამ გამოთqმას და ჩემდა უნებურად წამომცდა, მივხვდი რა სისულელეც მოხდა და ეტყობა ეს ნათლად დამეტყო სახეზე, გაატარა მასწეავლებელმა, თითქოს არ გაუგონია, მე კი ჩემი დამემართა, მსგავს უხერხულ სიტუაციაში მერე იშვიათად მოვხვედრილვარ და გინების შესახებ თუ ჩამომიყალიბდა ჩემი აზრი, ამ მომენტმაც იმოქმედა გარკვეულწილად.
            ჩვენს მეტყველებაზე და უფრო კი შეგნებაზე თავისთავად მოქმედებს ჩვენი ეროვნება და რელიგიური მრწამსი, ორივე მათგანი არის ბილწსიტყვაობის შემაფერხებელი გარემოება, მაგრამ… გადის დრო და ირღვევა სუკუნეების განმავლობაში აგებული ეს „ჯებირები“. გინება აღარ ჭრის ყურს და დღეს ის ჩვეულებრივი ამბავია.
          ადამიანებს გამოგონება რომ შეუძლიათ არაა ახალი და დაუზარებლად იგონებენ ყველანაირ ბილწსიტყვათა კონსტრუქციების, გამონათქვამებისა და სიტყვათშეთანხმებებს, არსებობს შესაბამისი ლექსიკონებიც. ეს სიტყვები ყოველივე იმის ნამდვილი გმობა  და შელახვაა, რასაც სიკეთე, პატიოსნება და სიწმინდე ჰქვია ამ ქვეყანაზე.
            გინება ლანძღვის უკიდურესი ფორმაა და ყოველი ასეთი ლანძღვა ღვარძლია, სარკაზმულ დაცინვას შეიცავს რომელიმე დიდი, ან მცირე სიწმინდის მიმართ. რწმენის, ზნეობისა, თუ მორალის სფეროდან; ეს უბრალოდ გონებამახვილ სიტყვათა თამაში როდია: ერთი შეხედვით ეს ყველაზე აბსურდული და უაზრო ბინძური სიტყვათა შეთანხმებაა, მაგრამ სინამდვილეში აქ ბნელი, შორსფესვგადმული „აზრიც“ დევს. ეს ანტიმორალის, ანტისიკეთისა და ანტიადამიანობის ერთგვარი „სკოლაა“. გინებას თავის „გმირებიც“ და „მუზაც“ ჰყავს.
          გინება და გინების ტოლფას გამონათქვამები შემოსულ ტერმინ სლენგად არის მონათლული და ლამის ყოველდღიურ მეტყველებაში ინერგება.
            დღესდღეობით ყველაზე მეტად გავრცელებული და ფესვგადმულია დედის გინება თავისი ბილწსიტყვაობის მთელი შტოთი. იგი სპეციალიზებულია ისეთ სთნოებათა შებღალვასა და ბოროტ დაცინვებზე, როგორც არის ქალწულობა, ქორწინება და შვილოსნობა. ამ გინებათა სახელწოდებანი (ადამიანთა სამარცხვინოდ) წარმოიშობა სიტყვა ღმერთის შემდეგ, ჩვენთვის ყველაზე წმინდა სიტყვისაგან - დ ე დ ა.
            ქართველისთვის ეს ცნება ორმაგად წმინდaა: ჩვენს ეკლესიას დედა ეკლესია ჰქვია, ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელს - დედა ღვთისა, დედის კულტი კი საქართველოში ოდითგანვე ისეა ფესვგადგმული, რომ ჩემთვის გასაკვირი არ იქნებოდა მას საქართველოს ნაცვლად „დედა“ ერქვას.  სწორედ ამ სიწმინდეების შესაბღალად ასობით სიტყვათა შეთანხმებაა შედგენილი, რომელიც ყველაზე ამაზრზენი ფორმითაა გამოხატული.
              ნაცვლად იმისა, რომ მორიდება და მოკრძალება ჰქონდეთ იმ უდიდესი საიდუმლოების მიმართ, რასაც ადამიანის ჩასახვა და ამ ქვეყნად მოსვლა ჰქვია და რომელსაც სიცოცხლეს უნდა ვუმადლოდეთ ადამაინებმა უკიდურესად ამაზრზენი და უხეში ფორმები მოუძებნეს ამ მოვლენას და ყველაზე დამამცირებელ და შეურაცხმყოფელ სიტუაციაში ხმარობენ. ამასთანავე ახალი სიცოცხლის ჩასახვის საიდუმლო აქციეს გამუდმებული ლანძღვისა და დაცინვის საბაბად.
            დღესდღეობით ჩვენში ასე სამწუხაროდ გავრცელებული ბილწსიტყვაობა არასწორი აღზრდის შედეგიცაა, ადრე მოზარდები მხილოდ ერთიმეორეს აგინებდნენ, რაც თავისთავად საშინელებაა, მაგრამ ახლა, ამას ახალი, საერთოდ მიუღებელი რამ დაემატა ჩვენი შვილები საკუთარ დედბსაც აგინებენ და ეს ყველა ფეხის გადადგმაზ გვესმის. ოჯახის მნიშვნელობაზე თავს აღარ შეგაწყენთ. იგინება მშობელი, ავტომატურად იგინება ბავშვიც, ეს ამბავია „კუკარაჩას“ დეიდა ანიკოსავითაა.
          არ მინდა გვერდი ავუარო საიტზე ნაწარმოებებში, თუ კომენტარებში მიმდინარე პროცესებს. ზოგჯერ გვერდი ამივლია „წითელხელიანი“ ნაწარმოებისთვის, ზოგჯერ შევსულვარ, წამიკითხავს და მინანია. ვინანე ავტორის გამო, ჩემს გამოც და რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს იმ ადამიანის გამო, ვინც წაიკითხა და კომენტარი დაწრა.  გული დამწვეტია, როცა ჩემთვის საპატივცემულო ადამიანებსს (განსაკუთრებით ქალებს), სხვათაშორის კომენტარი დაუტოვებიათ, ბევრჯერ ავტორიც შეუქიათ და ლექსის გამო წაუხალისებიათ.
            ძირითადად, რადგან ასეთ ლექსებს სრულწლოვანი ადამიანები წერენ და აქვეყნებენ, არანაირი უფლება არ მაქვს ზემოდან ველაპარაკო და მორალი ვუკითხო, ერტი კია, კარგი იქნება თუ ადმინისტრაცია გაითვალისწინებს ჩემს წინადადებას რაც ადრე დავწერე ამ საკითხის შესახებ, კერძოდ იმ ნაწამროებზე შესასვლელად, რომელსაც წითელი ხელი აქვს წევრს უნდა სჭირდებოდეს მაილზე შესვლა და იქიდან ნაქარმოებზე გადასვლა,, ეს უნდა ხდებოდეს ყველა შესვლაზე, ხოლო ამ ნაწარმოების კომენტარები არ უნდა ჩანდეს საერთო კომენტარებში, ანუ ჩანდეს იმ შემთხვევაში, თუ მაილზე შევა საიტის წევრი, ეს მცირედიტ მაინც გამოასწორებს სიტუაციას.
რაც შეეხება კომენტარებში, ან ფორუმზე გინებას, ცუდია გინება ხმამაღლაც და  დაფარულადაც. შემგინებელმა და ადრესატმა ხომ იციან გინების ფაქტი, ესაა ცუდი, თორემ მე ამ წუთას ჩემს გულისტკივილს გადმოვცემ მხოლოდ. ვინც სახალხოდ იგინება, იგი არა მხოლოდ იგინება, არამედ ჭუჭყით ავსებს მსმენელის, საიტზე კი მკითხველის გონებასდა ამ გზით იგი ჩადის ბოროტებას, ისე რომ ამაზე წარმოდგენაც არა აქვს.
აუცილებელია შევიგნოთ, რომ ჩვენი მეტყველება ესმის არა მარტო ადამიანებს (მათი უკვე ღარ გვრცხვენია), არამედ ანგელოზებსაც და თვით უფალსაც. წმინდა ნათლობის შემდგომ მირონცხების საიდუმლოში ადამიანს ბაგეებზე დაესმება სულიწმინდის ბეჭედი, ბინძური სიტყვებსი წარმოთქმით ჩვენ შევურაცხყოფთ სულიწმინდას, რომელმაც აკურთხა ქრისტიანის ბაგეები, რათა მათით ღმერთი განდიდებულიყო.
    ჰო კიდევ, მარხვაა და ყველას უკეთეს "ხვალინდელ" დღეს გისურვებთ!