გუშინ,დღეს,ხვალ-ყველაფერი ერთ წრეზე ბრუნავს და ყოველდღიურობა ნელა ხვევს თავის აბურდულ ქსელში ნორჩ ფანტაზიას.
    რაც არის,ის იყო და რაც იყო,ის იქნებაო...იყო ეზო,იყვნენ ბავშვები ,იყო სიყვარული.
      იყო ია,იყო თომა და ყველაფერი იწყება.
_იცი,მა, ჩვენს ეზოში სულ არ შემოდიან მანქანები და ავი ძაღლები.
  მიუხვდა მამა ,პატარა იას ,ეშმაკობას,ჩაიცინა და მამობრივად წამოენთო თვალები.
_არც ავი კატები და ველოსიპედები? (აშკარად ეთამაშებოდა)
_კი,მა, მარტო კეთილები არიან-კატებიც,ძაღლებიც და ძიებიც.
      და ეშმაკურმა ღიმილმა გაუნათა სახე დამწყებ ადამიანს. მუდარა-სიცელქის ნაზავ მზერას ვეღარ გაუძლო მამამ.
_ხო,კარგი.ჩადი,მაგრამ ,იცოდე, აღარ გაეკიდო ძაღლს,არ შეჭამს თავის ლეკვს,ეთამაშება.აი,შენ კი აღარ მოგერიდება,ქალბატონო, და მერე,ძაღლს თუ გადაურჩი,დედაშენს ვეღარ გადავურჩებით. (ვითომ შეეშინდა)
  იას თვალები თვით სამადლობელო ტბებად გადაქცეულა.მამას კალთაზე შემოსკუპებული,თავისი წლოვანების შესაბამისი ხუთი კოცნით აჯილდოებს და ხუთივე ფუმფულა თითს მუჭში მოუთმენლად უდებს,სათითაოდ რომ გადათვალოს კოცნით და ვრცელი რიტუალის შემდეგ ეზოში გაუშვას. თითები გადაკოცნილია,რიტუალი-ჩატარებული,ია-თავისუფალი.

ლურჯ კაბაში,თეთრი ია საოცრებას ჰგავს.ალბათ,ასე ჯერ სხვა არავის მორგებია თავისი სახელი.პატარა იას სულშიც იები აქვს და თვალებიც ცვრიანი.მხრებზე ჩანჩქერად ჩამოშვებული ფუმფულა თმა და ღიმილად გასაჭრელად მომზადებული ბავშვური ტუჩები.ნაზია და კაპასი,მელანქოლიკის სიმპტომებიანი და დაუღალავი მოტიკტიკე,გონიერი და (ასაკისამებრ) მიამიტი.მოკლედ,მომავალი ქალია,ქალის თვისებებით.
      ჩაირბინა კიბე და კვალად, კვალი კი არა,იის სურნელი დატოვა ,ფერადოვანმა.ეზოში თომა ელოდება.მთელი ერთი წლით უფროსია თომა,წითელთავა და ცისთვალა,დაწინწკლული და ჩაპუტკუნებული.ცეცხლოვანი თმით,წინწკლებით,მზერითა და ხასიათით არ ეჩაგვრინება უბნის მოზარდებს,მუშტები სულ შეკრული აქვს და ყურები დაცქვეტილი : გაიგოს ერთი რამე ურიგო მისმა ლამაზმა ყურებმა!
მთელი კვირა ელოდება იას და სადაცაა იტიროს პატარა ვაჟკაცმა.მალე სკოლაში უნდა წავიდეს,ია კი არ ჩამოდის ,რომ გული შეივსოს პატარა მეგობართან თამაშის მარაგით...აი,უკვე ცრემლიც დაეკიდა ბრჭყვიალა ბრილიანტად მის უფერო წამწამებს,მაგრამ...ანგელოზი მოფარფატებს სადარბაზოდან,მოიქნევს ,,ჩანჩქერს“ და მოდის გალაღბული. პირველი სიყვარული ელოდება ეზოში,სკამთან. ახალი კაბით უნდა გაეპრანჭოს მონატრებულს.იმედია,ახლა მაინც შეადარებს იას პატარა იას,ასე ძალიან რომ უნდა და სულ რომ ვერ ხვდება გამოუცდელი თაყვანისმცემელი.
    ,,ახლა რომ დავტრიალდე,ჩემი კაბაც გაიშლება და ხომ დავემსგავსები უდაბნოში  ამოსულ იას? არა,იქეთ ჯობს,ეზოს ცენტრში“ და გარბის პატარა ია ეზოს შუაგულისკენ,ტრიალ-ტრიალით და... რჩება სამუდამოდ პატარა,5 წლის იად.
      მის საფლავს არც ხუთი და არც ათი წლის მერე აკლდება იები.შინდისფერთმიანი,ზღვისფერთვალება,ფერმკრთალი ბიჭიც არ აკლდება იას საფლავს.
      წლებმა წელზე შემოიწნეს ბუთხუზას მოგონებები,მაგრამ წმინდა ბარბარე სათუთად იცავს ემოციებს,მტკიცედ რომ გაუდგამთ ფეხი ექვსი წლის თომას სულ-გულში.შეიძლება არ ახსოვდეს იას ცვრიანი თვალები,თმის ჩანჩქერი და გასაღიმებლად გამზადებული ბავშური ტუჩები,მაგრამ ვერც ცხოვრების და ვერც მრავალი შემდეგი,ხორციელი და სრულწლოვანი, სატრფოს სიტკბო ვერ წაუშლის ცოცხალი ყვავილის ლურჯ ზმანებას,რომელმაც თვით მისი მანქანასთან შემსხვრევის მოგონება დაჩრდილა და გააფერმკრთალა...იამ ოცნება აიხდინა: გახდა ნამდვილი ყვავილი,რომელიც სამუდამოდ ჩაწნულია თომას სულში.