სხვადასხვა საინფორმაციო საშუალებები, წელიწადში ერთხელ , გვთავაზობენ  წლის უმდიდრეს ადამიანთა სიას.
მე მაქვს წლის უმდიდრეს პოეტთა ათეული.  ბორიო ამ ათეულის ლიდერია.
რაც შეეხება „ბორიოს“ ...მე, სადაც დამჭირდება, ასე მოვიხსენიებ, თქვენ, რობერტ მესხი იგულისხმეთ.  „კუკარაჩადან“ ნასესხებ ამ ფრაზას, კონკრეტულ  შემთხვევასთან საერთო მხოლოდ ფორმა აქვს, შინაარსი კი, სრულიად განსხვავებული. ამიტომაც  მე მას,  მხოლოდ ქათინაურებს დავაყრი  და აბა  გაბედოს და აიცილოს!
  გავიცანი ლიტ. საიტზე .  ეგრევე მომაჯადოვა, სხვა სიტყვას უბრალოდ ვერ გამოვიყენებ. ორი წლის განმავლობაში „ვძმაკაცობდით“ ვირტუალურ სივრცეში. ვხვდებოდი, კაცად აღმიქვავდა, მაგრამ არ ვიმჩნევდი, არც ერთხელ არ უკითხავს ამაზე თვითონ. მოგვიანებით პოეზიის საღამოზე შევხვდი ....როგორ, თქვენ ქალი ხართო?  მგონი,  ცოცხალი  ოგიუსტ რენუარი რომ ვყოფილიყავი, ასე არ გაოცდებოდა....დიდი ბავშვი.
  გასაოცარ ლექსებს წერს ....
ხანდახან მგონია, ხელებს დაიქნევს და თითებიდან სულ კამელიები დასცვივა.
არც ერთ სახეს არ იმეორებს, სულ ახალსა და ახალს პოულობს.  რამდენი „მილიონიც“ არ უნდა დააგროვოს, ახალი და ახალი ემატება. ამ მილიონებს კი, ისე უდარდელად ფანტავს, ვითომ და აქ არაფერი....
  საკმარისია თავის ხიდზე დადგეს,  მუზა ეგრევე გახდის ხელთათმანს და წავიდააა....ჰო, დამავიწყდა, ეგ ხიდი მდინარე ვერეზეა, ბორიოს სახლსა და სოხუმის უნივერსიტეტს  შორის გადებული, ხიდისთავში ნუშია.  ხან ბორიო გადაარჩენს ნუშს ხიდიდან რომ არ გადახტეს, ხანაც ნუში ბორიოს. ხიდი კი ცახცახებს ამათი შემხედვარე, ორივე ერთნაირად უყვარს და რა ქნას? და რით განსხვავდებიან ვითომ ერთმანეთისგან ნუში და ბორიო?.  არც არაფრით! ორივე ბუნების სასწაულია.
  ცხოვრების წესად მექცა, დილით,  ბორიოს ახალი ლექსი თუ არ წავიკითხე, დაიკარგა ის დღე!
ხანაც სიურპრიზს გვთავაზობს, საიდანღაც გამოჩხრეკს  უცნაურ პოეტებს და შემოეთარგმნება.
უბრალო ამბებს სასწაულებად გარდაქმნის,  იუველირის სიზუსტით სვამს ლექსში საფირონებს, ქარვას, ამეთვისტოს...მერე ხან სონეტის ჩარჩოს მოარგებს, ხან ვერლიბრის და ხანაც ჯერ არ სახელდებული ფორმის....ისეთ მუსიკას ააყოლებს, ერთხელ თუ მოუსმენ, ვეღარ დაგავიწყდება. ჰო, აღარ კი არა, ვეღარ! 
  მუსიკა მთავარია ბორიოსთან. ეს ისაა, რითაც ყოველთვის ვცნობ.  გადამდებია ეგ მუსიკა.
როგორია იცით? აგორდება, აგორდება ტალღასავით , მერე უცებ ფინალს შეენარცხება და ზათქით წამოვა. ფინალები კი ისეთია...ნიჟარას რომ გადახსნი და  მარგალიტი აციაგდება. უნდა ამოიღო და მაჯაზე ატარო,  ნიჟარა კი ცარიელი  მაინც არ დარჩება–ზღვის ხმაური ამოავსებს.
  ჰო, კიდევ სურნელიც აქვს ბორიოს ლექსებს.  მაგნოლიების და ორქიდეების. 
  ლექსის თავადია ბორიო.  ლექსის არისტოკრატი.
აიღეთ  გამჭირვალე ბროლის ბოკალი, ნახევრამდე შეავსეთ  ლალისფერი  ღვინით, გადააფარეთ  ოვალურ მაგიდას  ქათქათა მარმაში,  გაიკეთეთ ნატის ხელთათმანები იდაყვებამდე და  ნება–ნება შესვით  ეს პოეზია.