თბილისში ცრის.დიდ გუბეში ვდგავარ და ცას ვუყურებ.
                გუშინ აკვარიუმში ორი თევზი მომიკვდა .... მან მთხოვა საკუთარი თავი და მე ვუთხარი ....
             
                  -რა ვქნა ახლა?-საქმიანი სახით მივუბრუნდი ანოს მურაბებიან კაფეში.
                -აუუუ,არა რა,არაააა!დამიჯერე,სისულელე იქნება.ბოლო-ბოლო თამაში ხომ არაა!
                -ვიცი,მაგრამ ახლა რა აზრი აქვს...
                -არა,აზრი ყოველთვის აქვს...შენი საქმეა რას და როგორ იზამ,მაგრამ,ეს სხვა რამეს მაგონებს!
                -ვიცი!
                სამი თვე.დრო რა სწრაფად გარბის და ხვდები რომ არც ისე პატარა ხარ.პასუხისმგებლობას გრძნობ და უფრო მეტი ფიქრით იტკივებ თავს...მარჯვენა არათითზე ოქროსფერ რკალს ვაწვალებ.ვიხსნი,მაგიდაზე ვდებ,მერე ხელებს ნიკაპით ვეყრდნობი და ვუყურებ!
                          შიში-საკუთარი თავის.გარისკვა-საკუთარი თავით.ხსნა-საკუთარ თავში...დამხმარეები როგორც წესი არ არსებობენ.ვიღაცას არ მისცემ უფლებას გიკარნახოს,ან შენს მაგივრად გადაჭრას.პრობლემებს ხშირად საკუთარ თავს თავად ვუქმნით და მერე?...რჩება უამრავი პასუხგაუცემელი კითხვა...
                      მესიზმრება ოქროსფერი პაწაწინა რკალი,როგორ მიჭერს ყელზე და მახრჩობს.მეშინია შენი და უფრო მეტად საკუთარი თავის.თავს ვაიძულებ.ამ ბოლო დროს რაღაც კარგად გამომდის ეს იძულებები.
                    -ყველასთვის ასე აჯობებს!
                      სამთვიანი წინასწარი....
               
                    გუშინ აკვარიუმში ორი თევზი მომიკვდა .... მან მთხოვა საკუთარი თავი და მე ვუთხარი "კი".
                    თბილისში ცრის.დიდ გუბეში ვდგავარ,ცას ვუყურებ.
                    თავი გავყიდე!