შენ ჩემმა ლექსებმა დაგაბნია,
მე_შენმა ღვთაებრივმა სილამაზემ,
შენს თვალში ვარსკვლავები გაბნეულა
და სადღაც ჰორიზონტის ხაზი არის.
მოდის ციდან თოვლის ფანტელები
და მეც ღრუბლებიდან დავეშვები,
და ეს ღამეები ნათენები,
ვნებებს მიბორკავენ გავეშებულს,
შენ კი ოცნებების სამეფოში,
მძაფრი სურვილების ციდან მოხვალ
და მეც ფიფქებივით დავეშვები
თუკი არაფერი არ გამოვა,
მაგრამ კვლავაც ბორგავს ბედისწერა,
შუბლზე გკოცნის ღამე ბაგეებით,
სურვილები ცაზე დაიწერა,
ჩემი მუზა ფეხქვეშ გაგეგება.
დაგიკოცნის ღამე ლამაზ თითებს,
ტუჩზე გეღვენთება მწუხრის ნამი,
შევთხზავ შენზე ლექსებს,ზღაპრებს,მითებს,
უნდა შევაჩერო დროში წამი
მაგ წამწამებით და აი უკვე
ვატყობ გამიხშირდა გულისძგერა,
თურმე მომეპარა განთიადი,
თურმე მზემ შემხედა ალმაცერად,
თურმე მეზობელმაც დაიძახა,
თურმე კვლავ მიტყიპეს ანცი ბავშვი,
თურმე კვლავ მოვიდა საღამო და
თურმე მე გავედი თურმე ქარში....
მაგრამ არაფერი არ მიგრძვნია
და არც არაფერი გამიგია,
ვგრძნობდი მხოლოდ გული როგორ ძგერდა
და არც არაფერი წამიგია.
თვალზე ფარდად მქონდა შენი ლანდი,
ყველა ხესთან იდგა შენი ჩრდილი,
ასე უსასრულოდ შემიყვარდი,
სულში აღმოცენდი ყვავილივით...