როცა ადამიანებში ,თვალებგაფართოებული  და სუნთქვაგახშირებული,  პიროვნებებს ეძებდი
და როცა წარმატებული მოვლენების განცდა შენთან ყველაზე ახლოს მოდიოდა ,
მაშინ მიხვდი,რომ აღარ აქვს აზრი ადამიანების უკან გრილი ჩრდილების ძებნას ,
გაუკუღმართებული სულების  ზედმეტი მცხუნვარებისგან თავდასაცავად.

  ახლა უფრო ხშირად გადააწყდები გზის ბოლოებში ნერვებითა და მყესებით  შეკრულ,დაჭიმულ წრეებს,
რომლებზეც ათასი  მოუთოკავი გრძნობა დარბის.
 
    სადღა უნდა ეძებო აწი დაბერილ ვენებში შეუჩერებელი  სისხლი,
როცა ირგვლივ ამოსული ხეების ნაყოფს  უსიცოცხლობის გემო აქვთ.

ვიცი,ისურვებდი,რომ ადამიანთა მიერ დაშვებული შეცდომები  ისეთივე გულუბრყვილო იყოს,როგორც პატარა ბავშვის მიერ მარცხენა ხელით გადაწერილი პირჯვარი.

.

დაკეცე ქოლგა და ღრუბლებს პირდაპირ აღარასდროს შეხედო.
ნამდვილი ცა დაშრა..