მიწაა ახლა სისხლისფერი, როგორც სისხლძარღვი
და კუბო აწევს დასიცხულ მკერდს, მზისგან გათანგულს,
მიწა, რომელიც აღარაფერს აღარ იძახის
და კიდევ, ერთხელ, დაემსგავსა ზეცის საბარგულს.

ისევ იწყება დასაბამი სამყაროს სივრცით,
სადაც სიბნელე სინათლესთან ერთად სუნთქავდა
ახლა ვცდილობთ, რომ ყველა ნაწილს ფუნქცია მივცეთ
მიწა, რომელიც აღარ მოდის ნაფეხურთან და

ზეცაც არ იხმობს თავის კვალის მოჯამაგირეს,
ან კი შეგირდს და სასწავლებლად აყვანილ მოზარდს,
წვიმაც გაწყრა და უწვიმობას ისევ აპირებს,
მიწა თანდათან ემსგავსება უფორმო მანსარდს.

ტრიალებს ცა და დედამიწა ტრიალებს წაღმა,
საპირისპიროდ ასვენია სამყაროს კუბო,
დაესვა ცის მკერდს შეგირდისგან უცვლელი დამღა
და ახლა ვცდილობ ზეცას თავის თავში გავუგო.