ვერ შევაჩვიე გული სიგრილეს,
სათქმელი - თმენას, აზრები -ეჭვებს.
რაც გავიარე თუ გავირბინე,
წლებმა სვირინგად დამასვეს ბეჭზე.
ვერ დავიოკე შფოთი ვნებების,
მაოცებს ის, რაც ჯერ კიდევ მიკვირს...
კი არ ვბერდები, უფრო ვნედლდები,
და გულის საზრდოდ სიჩვილეს ვიმკი.
ვერ დავუბურე თვალებს სარკმელი,
ცხვირპირში მცემდნენ ქარები, თუმცა,
მთელი ცხოვრება რასაც ვარკვევდი,
ახლა წაკითხულ წიგნივით ვფურცლავ.
არასდროს ვიყავ თავის გამგონე,
ხიდებს ვწვავდი და შეცდომებს ვშლიდი.
ჩემში კი იჯდა სუსტი გოგონა,
შიშისთვალება და მაინც მშვიდი...
და არასოდეს მითქვამს - არასდროს,
დრომ დამანახა თავი შორიდან
და ყველამ, ვინც კი გზაზე გამასწრო,
სულმოსათქმელად ჩემთან მოვიდა...
მერე  ვუბერე  სული იარებს,
ყველა ტკივილი შიგნიდან ვლესე.
და რაც აქამე გამოვიარე,
„არა იყო რა“ ყოფილა ესეც,,,
სანამ ცხოვრება ნაბიჯს აურევს,
იყო-ს არას-კენ  მანძილებს ვზომავ.
და გამიხსენებს ამბად, ნაივურ
ის დღე, რომელიც უჩემოდ მოვა...
        25.11.04