ყვავილში გაბნეულ ნიავთან ერთად,
განაბულ ვუსმენ მე ჟღალ განთიადს,
ვერად შევიცან, შენს ჩურჩულსა ჰგავს
თუ მათრობელა ამბორს ვნებიანს?!

ურცხვად ფიქრებში რამდენჯერ ვნატრობ,
რომ მოგეფერო ალიონს მალე,
მაგრამ უფალმა ტან წაგიყვანა,
და დღე კვლავ მოვა უშენოდ ხვალე.

მახსოვს ტუჩებზე როგორ ცეკვავდნენ,
გონებამთვრალი ღვინის წვეთები,
გართობდნენ არფით ბახუსი, ვაკხი,
ვაზის და ღვინის, ლხინის ღმერთები.

გიჟად მაქციე და სისხამ დილას,
მე შენი ცქერით ვიყავი მთვრალი,
და ვერ მატყობდი გაბზარულ ხმაში,
როგორ ვღელავდი ჭაღარა ბავშვი.

მაგრამ გაფრინდნენ დრონი ულმობლად,
კვლავ ვესალმები ალიონს მალე,
დღეა თუ ღამე, სულ მაწევს ლოდად,
რომ კვლავ იქნება უშენოდ ხვალე,
                                            უშენო ხვალე!