რა მარტივია ღმერთო ახლა მოგწვდე კოჭამდე…
თუმცა ყოველი ცდა ვარდნაა... (ვიხრები მუხლში)
ვნების შაბათი ისე იდგა - თითქოს კოჭავდნენ
და ეკლესიის კარიბჭესთან გოგონა თავშლით -

ჩემს წინ აენთო, სანთლით ხელში და გავიტრუნე...
(მისი თვალები ზეცას ჰგავდა - მწიფე მელანით
გოგონას ფონი წართმეული - ქარგავს ნატურმორტს...)
და ათინათი კიაფობდა მღვრიე ელვაში.

ზმანებას ვკლავდი! ვიყუჩებდი - სულის დატენვით...
თუმცა არ ვიცი ნატურმორტის რა ფერი ვაქო,
ის უჩვეულო ყვავილია აპრილის ხვატში -
და უეჭველად მისი სუნთქვა ცივ ღამეს აკრთობს.

როცა კითხულობს ლიტურგიას ქვეცნობიერი...
ისევ გ-შორდები ღმერთო მე და რამდენი ამ-ე- ნ
ვთქვი და გავბრუნდი შევუერთდი ერთი მშიერი
უდაბნოს მიწას, სადაც ისევ ზეთისხილს რგავენ.

ღმერთო... გოლგოთას ამოვყვები შენი ნაბიჯით
ღმერთო... ამ-ე-ნ და პირჯვარს ვიწერ მარჯვნიდან-მარცხნივ
ღმერთო... რამდენი მემატება ცოდვა და ხინჯი
ღმერთო... როდესაც ყველა ცოდვას გარედან მ-ვარცხნი!

ბოლო ნაბიჯი!
გადავდგი და
ვ-თქვი ისევ -
ამ-ე-ნ!
(შენ მომიტევე!)