გაზაფხულის ერთ-ერთი გრილი საღამოა,პატარა მიშიკოს ძილის დრო. ჩვეულებისამებრ, დედა უზის ლოგინის კიდესთან.ხელი მისი ხუჭუჭა თმების გაუვალ სივრცეში ნაზად დაცურავს,ხოლო თვალები--მთლიანად მას-ზე.ყოველთვის უყვარს დედა, მაგრამ ახლა,ძილის წინ, განსაკუთრებით. მთელი დღის ცელქობით გადაღლილს მსოფლიოში ყველა შოკოლადს დედის ტკბილი ხმა ურჩევნია,ქუთუთოებდამძიმებულს რომ ჩაჰღიღინებს ნაზ მელოდიას. არ უნდა,მაგრამ ბავშვურ დაღლას მაინც თავისი გააქვს.უფრო გრძნობს,ვიდრე ხედავს,როგორ იპარება მისი თმის ხვეულებიდან დედის ხელი, რომელიც უკვე ფანჯრისკენ იწევს,სადაცაა დახუროს,მაგრამ შეუმჩნევლად შემოფარფატებული პეპელა ,ზედ მიშიკოს ცხვირზე მოისურვებს შემოსკუპებას.დაღლა როგორც შოკოლადს ფოლგა,თითქოს ისე ააცალეს.პეპლის ცხვირზე შეგრძნებისას,მაშინვე  დაჭერის ჟინით წამონთებული და მისი სიყოჩაღით გულდაწყვეტილი საწყლად ზლუქუნებს.
-მიშიკო,დე, არ გრცხვენია,ამხელა კაცს მოგიღია პირი და ქალივით მოთქვამ? აბა, რად გინდოდა ის პეპელა,რაში გამოიყენებდი?
-დავიჭელდიიი,ჩემთან მეყოლებოდააა...(და კვლავ ბავშვური მარგალიტები)
-აბა,რას ამბობ,დე, შენ რომ ვინმემ დაგიჭიროს და ჩემთან არ გამოგიშვას ,ხომ გეწყინება?
-მაშინ ლატო შემოვიდა ჩვენთაან,ლა უნდოდა ჩემს ცხვილზე?
-რატომ? მოდი დე,მოგიყვები პეპლების ამბავს.შენ რა გგონია,სულ ასეთი პატარები და ჭრელები იყვნენ?! სულ სულ ადრე,სანამ შენ გაჩნდებოდი,იყო ერთი არწივი,ამაყი და ძლიერი,მტრის არ ეშინოდა,მაგრამ არც მოყვარე ჰყავდა.კლდეში ცხოვრობდა,რომ მზის სხივი ვერ მიმწვდარიყო და მისი გაყინული გული ვერ გაელღო. ასე რომ არ ყოფილიყო, გული შეაცოდებდა  მსხვერპლს და ვეღარ შეჭამდა, ახლა კი იმედიანად იყო,ყინული გრძნობებსაც ისრუტავდა . შვილებსაც უმზეოდ ზრდიდა,რათა თავისთვის დაემსგავსებია,თუმცა ერთ მშვენიერ დღეს, მოხდა სასწაული. არწივის სისასტიკით შეძრწუნებულმა ქარმა ითხოვა მზისგან პატარა სხივი და , როცა ბარტყები მარტო დაიგულა,ბუდისკენ სტყორცნა. პატარა იყო სხივი,მაგრამ მთელი ბუდე გაათბო. მიაღწია ბარტყების გულებამდე და სადაცაა გაალღობდა კიდეც,რომ ,უცებ ,შინ დაბრუნებულ არწივს ნისკარტით არ გადმოეგდო კლდიდან. ეგონა საფრთხე თავიდან მოიშორა,მაგრამ როცა ერთ-ერთ შვილს დახედა,მიხვდა- დამარცხდა მზესთან ჭიდილში... სხივს მოესწრო ერთი ბარტყისთვის გულის გალღობა და ახლა ის „სითბოსფრად“  ანათებდა. იფიქრა,დანარჩენებს მაინც გადავარჩენო,ჩააფრინდა კლანჭებით უსუსურს და ისიც კლდიდან გადმოაგდო,მაგრამ სიყვარულმა,რომელიც გამთბარი გულის გავლით მივიდა ბარტყამდე,მსუბუქი ფრთები უსახსოვრა და მინდვრებისკენ გზა უჩვენა. ყვავილებმა თავშესაფარი მისცეს და მიუალერსეს ბარტყს,რომელმაც ბუნების ბგერები შეაკოწიწა და პეპელა დაირქვა. სითბონაგემ ჩვენს პეპელას აღარ ჰყოფნიდა მხოლოდ მზის,ამიტომ გადაწყვიტა ,ყველა სითბო,რაც კი არსებობს დედამიწაზე ,გაესინჯა,შეეგროვებინა და ბებია ბუნებისთვის ებოძებინა,რათა მას სხვადასხვა ფერებად გარდაექმნა და სამყაროს სილამაზე მოექსოვა.
        მას შემდეგ ეძებს და ეძებს პეპელა სითბოს. ხან ვის გამოართმევს,ხან ვის... ზოგჯერ შეცდომით კოცონისკენაც გაიწევს (საბედნიეროდ, იშვიათად ეშლება ნამდვილი სითბო ცეცხლის სითბოში) . ყველაზე მეტად კი დედა-შვილის სითბო უყვარს,გამორჩეულად ტკბილიაო, ერთხელ იასამნისთვის უთქვამს. ახლაც , ჩვენმა სითბომ შემოიყვანა, შენ კი დაჭერა მოუნდომე ,აწი...
          ალბათ, უნდა ეთქვა, კი იცი პეპლების ისტორია და აბა, ვნახოთ, რამდენ სითბოს აჩუქებო ,მაგრამ გულზე მიხუტებული ბავშვის მშვიდმა სუნთქვამ და მილულულმა თვალებმა დაადუმა და ღიმილად გადაურბინა სახეზე.
            ფრთხილად ჩააწვინა მიშიკო ლოგინში, ზეწარიც გადააფარა და მსოფლიოში ყველაზე ფრთხილი  , დედობრივი , ამბორით ტკბილი ძილი უსურვა.
              ალბათ , ამ ოთახიდან სითბოს სამუდამო მარაგს გაიკეთებდა პეპელა.