”_რა არის სიცოცხლე?
                        _სიცოცხლე სევდა არის, ადამიანად ყოფნის ტკბილი სევდა.
                        _სიკვდილი?
                        _სიკვდილიც სევდა არის, ადამიანად არყოფნის სევდა”.

შენ თვით ხარ სევდის საბადო,
სევდის საუფლოს მეუფე...
ეუბნე სულის სამყაროს,
სევდის სიღრმეებს ეუბნე...

მაგ შენი სევდის სითბოში
კაცთა სიცივე გციოდა...
გტკიოდა სოფლის ჩივილი,
ყოფნა-არყოფნა გტკიოდა;

შენგან ნამცნები მცნებებით
პასუხსა გწერენ ნაძვები,
სევდიან მოგონებებით
აცრემლებიათ ღაწვები...

სულის საკინძეშეხსნილი,
დგას სევდა სასომიხდილი,
დასასრულს შენი მოთხრობის
შემოჰკვდომია სიკვდილი...

ვგრძობ შენი სევდის ნაუბნევს,
მსურს თავი მისით შევიცნო!
გოდერძის ვერვინ გავუგებთ,
გოდერძი უნდა შევიგრძნოთ!