ნერვებს გაჩხერილ ბოღმასავით კისერში იჭერ
და ღამეს ადებ ხელბორკილებს სიგიჟის ნიშნად,
კრეფ ბაღში მოსულ სარეველას, ბალახს და ჭინჭრებს
და ფიქრობ შენ თავს რა უთხრა და როგორი "ნი_შვა".

მიყვება წლები ისრებივით მშვილდის ზედაპირს,
უხეშ კედლების ნასვრეტებს კი საათი ქოლავს
არ მჯერა ახლა ამ ლექსის და რაზეც წერდა კი
კალამი ჩემი, ან რას ამბობს ყოველ დღე მოლა.

ეშლებათ ნერვებს სახსრები და გარბიან გარეთ,
ქარი კი ფრთხილად, ბავშვისავით, მუბუქად ქრის დე
იქროლოს, როგორც უნდა რადგან აღთქმული არე
წმინდაა როგორც თეთრი მტრედი და როგორც ქრისტე.

შეეშვი წამებს, გაიპარნონ ნერვებს შეეშვი
უბრალოდ, რადგან ამ ორივეს შენ მკერდში იტევ
და გეშინია დანარჩენის დგახარ ღელეში
შენი წარსულის, გვერდით გიდგას მტრედი და ქრისტე..