ვერ სუნთქავ მარტივად,
ათასგვარ სატკივარს
მიედ-მოედები...
ერთდროს ფარატინა
ქარები დაქრიან
მძიმედ, მობეზრების.

შორი ქარაფიდან
სადღაც გადაფრინდნენ
მზერით ფიგურები...
ხორცი გაბათილდა,
ახლა არაფრიდან,
ზევით იყურები.

მერე ირონიით
(გალაკტიონივით)
უფრო თამამდები...
მაინც იბოგინებ,
თითქოს იოლია,
ვითომც არაფერი.

ირგვლივ განგაშია,
ისე მიეჩვიე,
გიკვირს გაკვირვება...
საქმე ამაშია,
იცი, თამაშია
ყველა დაპირება.

აღარც გაოცებენ
მჭიდრო ნაოჭები
თვალის უპეებთან...
ვეღარ გაოსებენ
უკვე ქაოსებიც,
დაღლილს უბერებლად.

ქვეცნობიერებას,
ძალაუნებურად,
ავსებ მომენტებით...
დაგიმარტოვდება
კალამ-ფურცელი და,
ასე პოეტდები...