შენ რა ექსპერიმენტებს ატარებ :))

არ ვიცი..შეიძლება სხვა ათასთანაც ვნახოთ მსგავსება....რუსთველიდან დაწყებული, აი, ტარიელი რომ დამუნჯდება განცდისაგან და რომ ვერ უმხელს სიყვარულს ნესტან-დარეჯანსა და ა.შ. მაგრამ მე აქ მომწონს.....განცდის სიმძაფრე..... და არის რამდენიმე ლამაზი პასაჟიც, რომელიც სხვებმაც აღნიშნეს და მეც გავიმეორებ.....:)
,,მუჭში დაჭერილი ხმელი ფოთლებივით
მიმტვრევდე თითებს,''...........
,,და თვალებს,
აკვარიუმში გამომწყვდეულ მშიერ თევზებს რომ ჰგვანან.
ვუყრიდე(თ) სიჩუმეს,
როგორც ჩვენს გადარჩენას''...........  წარმატებები....:)

+1

ჯგუფია,თუ კოლექტივი, კომენტარებს ვერ ვხედავ :) ნუ უცხო ნიკზე , თორემ მე არ მაკლია ისედაც ''დაფასება'' :D

საბჭო?
აბა საბჭო?

ჯგუფი  :)

რამდენი საბჭოს წევრი იყო შემოსული, ვეღარ ავუდივარ მათი კომენტარების კითხვას ))))

კიტრან, მე ვერ წარმოვიდგინე და შენ როგორ? :)

კალმისტარი რატომ მენაცვალება,იცის ვინმემ? ))

გენაცვალე ;)

:-/ კი წარმოვიდგინე

იყო და იყოს, ბეზ პრაბლემ :)

თვალებს,
აკვარიუმში გამომწყვდეულ მშიერ თევზებს რომ ჰგვანან. – ეს კარგი იყო,თუმცა მგონი აქამდეც წამიკითხავს...
ხო რაც შეეხება ეს "წინ ჯდომა" და ნერვიულად თითების მტვრევა და ერთი სახის გაწვდენა და ბლაბლა...
ღმერთო ჩემოთქო ვინ ოხერი ვარ მაგრამ განწყობით და ადგილ–ადგილ

"ჩვენ აუცილებლად გამოვნახავთ
ფინჯნებს ყავისთვის და დიალოგი –
რომ კვლავ შედგეს ვიპოვნით – ენას..

ვიჯდები შენს წინ. ჰო პირდაპირ. ან ოდნავ მარცხნივ.
მარჯვენა ხელში – ყავის ქილით. მარცხენას ვმალავ
მაგიდის ქვეშ, იფიქრებ ვღელავ,
ნერვიულად ვიჭმუჭნი ბოლოს(კაბის).

თუმც აი,მე კი, ჩემს ლაქწაცლილ და დაკვნეტილს –
გიმალავ ფრჩხილებს.
თითქოს მარჯვენა სხვას ეკუთვნის და ვერ ხედავდე.
გიყურებ, ხანაც თვალს გარიდებ, ფიქრობ გაგირბი.
და გეკრძალები.. და მერიდები.. მე კი უბრალოდ..

არ მინდა რომ შემნიშნო –
ძალა, შენთან ყოფნა რომ მიათმაგებს
დღემდე, მე კი უბრალოდ მეშინია, მივენდო თავს და
სითამამეს და ვეღარ გდევდე
ანუ გდევნიდე თავიდან და სურვილებიდან..

აზრებს დავჯერდე რომ კვლავ მყავხარ,
რადგანაც აქ ხარ, თითქოსდა გვერდზე,
თუმცა არა – უფრო პირდაპირ და ოდნავ მარჯვნივ.

ერთი ხელის გაწვდენაა ახლა შენამდე.
იდაყვში მოხრილი ხელებითაც კი შემიძლია - შეგეხო -
ტუჩის კუთხესთან ჩატეხილ ღარზე..

ეშ, ნერვიულად გიცახცახებს მარჯვენა ფეხი,
იღიმი ისე – სიტყვებს უკვე ელევათ ფასი.

"მოდი დავარღვევ მყუდროებას" – ვფიქრობ და მერე
იმასაც ვხვდები ყველა სიტყვა – დღეს, აქ და ახლა,
ამ ჩვენს მზერებთან შედარებით – იქნება ფარსი.

აუცილებლად გამოვნახავთ ფინჯნებს ყავისთვის
და სასაუბრო ენას არა, უფრო მიმიკებს...

მელაპარაკე!"

ზედმეტად ამის ანალოგი იყო ჩემთვის :)

თამამად :)

ვთქვუა თუ მერე უნდა თქვათ ბოროტი თაკაა ესო და მწარე კომენტარებსა "წერამსო" :D