იებთან  ერთად მომიტანე  გვირილა  ერთხელ,   
ფერმა შემაკრთო , მიიმალნენ  იები ზღვაში,               
მოვეფერები  წელში მოხრილ ჭაღარა ვერხვებს ,         
მალე  მეც ალბათ გამერევა თეთრუნდი თმაში.


ვინ სთქვა, რომ  სიტკბო მოეხეთქა ყიჟინით ამ გულს,
ცრემლგარეული ქარიშხალი რის მაქნისია?
ვითომ  უშველის?  წაუკითხავ სიგიჟეს ფსალმუნს               
და ღამეს შევთხოვ აღასრულოს  ბოლო მისია.


თუ  კი  გაუძლო, გათენებას თუ შეხვდა ისევ,
თუ ფოთოლცვენამ არ წალეკა  ჩინარი თვალში,
მაინც  მოვძებნი  მიმობნეულს, პატარას, ცისფერს
და სიყვარულით იის კონას ჩაგაწნავ თმაში.


    ნიგოზა.