რა ქვიათ იმ ძაფებს ჩვენ რომ გვიჭერენ
და გამუდმებით გვაბრუნებენ საკუთარ თავთან?!
რა მარწუხები შეედრება_საცეცებივით
გეხვევიან და ხორცით კი არ,
სულით ყავხარ გამობმული
თეთრი ბატკანი
და ფრანი რაა_
საცალფეხო ბილიკიც არ გაქვს,
სულერთია, მაინც ვერ წახვალ,
ვერსად წაუხვალ, მიბმული ხარ
ერთ გოჯ მიწაზე.
ან იქნებ ცაზე?_
დედამიწის ცისფერ მანდილზე,
სარკესავით  რომ ირეკლავს მიწას
და მასაც სტკივა, რაც ოდესმე ეტკინა მიწას,
რადგან ზედ გულზე ამოაკაწრა
წვერწამახულმა მყინვარწვერმა სიტყვა
,,სამშობლო“...
რა ქვიათ იმ ძაფებს
დატოტვილი წიფლის ვარჯივით,
წარსულს და აწმყოს ერთმანეთთან რომ აკავშირებს
და ყველა წვერი
(როგორც რომში ყველა გზა–შარა)
ერთ პატარა კუნთში გროვდება,
რომელიც ფეთქავს...