მე მქონდა ფრთები და დავტოვე,სადღაც
ოდესღაც,
კაი ხნის წინათ.
თვალებიც მქონდა ფართოდ გახელილი
და მეოცნებე,
თანაც აბუდელაურის  ლურჯი ტბის ფერი,
რომლებიც მაშინ დავხუჭე, როცა ცხოვრების ბილიკზე მივაკარგე
ჩემი სათვალე,
-დანამული ვარდებისფერი.
ოცნებების და იმედების დასტაც მქონდა,
ძირითადად ბრწყინვალე და იდეალურ მომავალზე.... 
ახლა იქ ყველგან სიცარიელეა
და მათ ამოვსებას ჯიუტად ცდილობენ კარგად გაზეპირებული ჰანგები
და აკორდები უკვდავი ბალადებიდან
და ფანჯრის რაფაზე შემომდგარი ჭრელი ფინჯანი ქაფქაფა ყავით.