იქნებ, წავიდე, გადავიკარგო,
რომ ხახამშრალი დავტოვო ვნება,
რომ არ ვიცოდე თუ როგორ მნატრობ,
როგორ გწადია თავდავიწყება.

ახლა გულისპირს სიოც ვერ აკრთობს,
ღამეს პეშვიდან ფრაზები სცვივა,
მე დაგპირდები მზედქცეულ მნათობს,
და გზა დაადნობს ლოდინით მყინვარს.

კლავიშებს ჩემი ხელები ათბობს,
ხის ქვეშ დამცხრალი ფოთოლი წვვება,
საოცარია სიჩუმე ამ დროს,
როცა ამბორი ბაგეზე შრება.

უცნაურია ეს ლექსიც ალბათ,
დუმილით დაღლა რადგან დაგეწყო,
მე მოგიყვები საშენო ამბავს,
და თუკი რითმაც ისევ აეწყო,

მე დავთვლი ღელვებს, შენ სდევნე აწმყო,
კარი ჩარაზონ იქნებ სიტყვებმა,
რომ არ ვიცოდე თუ როგორ მნატრობ,
და მეც ეგ ნატვრა როგორ მჭირდება.