,,ყოველ სატკივარს სიკვდილი შველის-”

                                                  ენ სექსტონი

,,ყოველ სატკივარს სიკვდილი შველის-
თავის თავს თვითონ წამლობსო-ასე
ამბობენ, მაგრამ, მე მაინც გავბედავ
ეჭვი შევიტანო
თქვენს ამ ფრაზაში_
რა ხანია დამცვივდა ბეწვი-გამოვიცვალე_სიცოცხლის დროა
ჩემს მაჯაზე მფეთქავ საათზე.

განა რას ვამბობ?_
თუ სიკვდილი მომიკაკუნებს,
ჩემს გაზაფხულებს ვინ უმღერებს, ჩემს სიხარულებს
ვინ გამოსცდის ან თუნდაც, ღამე?
უთვალავი სიზმრებით სავსე,
ლამპიონების მკრთალი შუქის ფიფქად რომ მათოვს,
როგორ გათენდეს-თუ უნდა მოვკვდე-
თუ უნდა მიწის ბელტები ვთვალო?



ყოველ სატკივარს სიკვდილი წაშლის. . .
წაშლის და მერე? დარჩება ქვიშა?
ნაფეხურებში ჩადგება წყალი, წყალში მზის სხივი აციაგდება,
დაიწყებს თამაშს პატრა გოგო და ისევ ისე,
როგორც ოდესღაც-გაიჭრის ქვაზე პატარა ტერფს და
ატირებული მიუვა ბაბუს:…
-დაგავიწდება ქორწილამდე, ბაბუ-ბაბულა,-
ქორწილის დღეს კი უცაბედი ღიმილით შემკრთალს,
გაგახსენდება ნაგუბარში გაჭრილი ტერფი და ბაბუ-
როგორც ასხლეტილი მზის სხივი ზეცად,
და აცლი ხსოვნას, რომ გეტკინოს, რადგან გიყვარდა.

მე მწამს, რომ ვცოცხლობ
და სიცოცხლე ჩემი ხარკია,
თუნდაც ამიტომ,
ყოველ დილით, თვალებს რომ ვახელ,
მე უფალს ვმადლობ_ტკივილისთვის,
უნდა გათენდეს, უნდა მტკიოდეს, და, იცი, რატომ?!

რადგან მე მიყვარს პატარა ბიჭი, და ამ ბიჭუნას კარგი მამიკო,
რადგან მე მიყვარს სახლის წინ მშვიდი ეზო-მამული, თითქოს წამიღო
ქორმა წიწილი-და კი არ ვტირი,-მარტო ქროლვას ვგრძნობ და სივრცე
წინ რომ მეშლება ფიქრის, კინოკადრივით მრჩება ხსოვნაში-
მე მაინც ვიცი, რა ფასად ჯდება, რა ფასად მიღირს ეს სიყვარული. . .…

,ყოველ სატკივარს სიკვდილი შველის-”
რად გინდა მერე ასეთი შველა,
რომ ვეღარ იგრძნო ძარღვებში სისხლი,
რომ ვეღარ იგძნო  ლექსებით  შეშლა,
რომ ვეღარ იგძნო ქარის მუსიკა, ან სიტყვის მადლი,
მადლის-მარილი, ან ჩაღამებულ თვალების მიღმა
ვერ წაიკითხო, ცამდე აწვდილი (ესეც გრანელი)
ღამეები-და არ გეტკინოს. . .

მე მაინც ვფიქრობ-ასე აჯობებს,
ვერ შევუდგები შენსკენ იოლ გზებს-
თუ სიცოცხლეა-უნდა გიყვარდეს,
თუ სიცოცხლეა-უნდა გტკიოდეს!