ერთმანეთის თვალებში ამოგვყავდა მზეები.

                                            რობერტ მესხი


ვეჩვევი რახანია, ჭრილობებს გაჩენილებს,
სხივების წარამარა გადათვლის თანამდევად,
მზე სისხლით დაიღლება, თვალებს რომ ვაჭრევინებ,
შერცხვება და ცარიელ გუგებში აენთება.

ყოველი გათენება მახსენებს, რომ რაც არის,
ჰგავს მრუდე ხერხემალში გახლართულ ნევრალგიას,
მახსენებს იმ ყველაფერს, რაც მე ვერ მოვასწარი
და ახლა სინანულის თრომბებად მილაგია

ძარღვებში, გარედან კი ხორცია ჯავშანივით
და მზისგან შუაღამე იმდენად დაცულია,
რომ უკვე ლეთარგია ძვლებშია ჩაჟონილი,
ტკივილის პლანეტები უჯრედებს გარს უვლიან.

ესაა, შინაგანად რაც მოვიხეტიალე,
მზის რაღაც სუროგატით ღამეს რომ ვათეთრებდი,
არათუ მეგობარი, ნაცნობიც ბედნიერი
არა მყავს, ან საიდან გამეცნო ასეთები,

როცა მზეს ვუმზერდი და თვალები ვაჭრევინე,
რომ იქნებ, რომ როგორმე, რომ ბოლოს, რომ ერთხელაც,
ოცნებებჩამსხვრეული ამ სულის ფანჯრებიდან,
ამ სისხლით გამოზრდილი მზეები გამეხილა.