აგურებს რკალი აედევნათ ციხის ლანდების
და ყოველ მეტრზე ნაბიჯები ჩანან იდებად,
ისე უაზროდ გაწელილან როგორც ლანდები,
და ხვდები ახლა შენი თავი უფრო გჭირდება

ვიდრე შენივე სხეულიდან შექმნილ ორეულს,
გამტვრევს ქარი და წელში მოხრილ შენ თავსვე იგლოვ,
ჯერ კიდევ რუხი ქვაფენილის ძირზე მორეულ
ოცნებას ხედავ,
და იხსენებ დატოვილ იგლუს.

ალბათ გამომშრალ ყელივით ჩანს ღამის კაბუკი
და უჭირს თეატრს , ლანდებს, როგორც ძველ იმამაცის
ხრიალებს შენი სხეულიდან ყველა ფაფუკი,
ყველა ძლიერი ემოცია და სიმამაცე

სადღაც მიფრინავს, თვალებიდან როგორც ჟაკანი
და ციხის კედლებს
ეჯახება თეთრი იბისი,
შორია ახლა საკუთარი სახლის აკვანი
და ახლო არის ნაბიჯები სახლის კიბისთვის.

იწყება ღამის ოპერაში კაკატინა და
რეჟისორს ანუ შენ გგონია მარცხდება თორი
შენი გონების, ღამემ ისევ გაათია და
მოგკიდა ხელი, შენც ჩაკიდე მოაჯირს თორემ

გაგიჭირდება კიბეებზე ასვლა ბოლომდე,
რადგან ამ გზაზე შენთან ერთად კიდევ ორია
ვინც ინანა და ის ვინც ზეცას მუდამ ბოლავდა,
კიბის ბოლოს კი სახლის კარი  დაკრიორეა
სადაც გელიან, ისეთს როგორ იყავი მაშინ
უბრალო,თბილი და თეთრებში ჩაცმული ბავშვი.