არის არტანუჯ ქალაქი,
მცირე და ციხე მაგარი,
ტაო-კლარჯეთი ასეთი,
სხვა ნეტავ კიდევ სად არის?!

ვახტანგ გორგასლის ბრძანებით,
არტავაზს ციხე უგია,
სამხრეთ-დასავლეთს ქართლისას,
გურჯების დიდი ბურჯია.

ეს ციხე მუდამ კეტავდა,
აფხაზ-მესხელთა გასასვლელს,
იბერთა მხარის გავლითა,
ფლობდა აზიის გასაღბს.

სამშვილდე-არტანუჯის გზა,
კლარჯეთის ციხეს კვეთავდა,
ბიზანტიას და შავ ზღვას კი,
ნემსით და ძაფით კერავდა.

ციცაბო ფერდობს შემდგარა,
არტანუჯ ციხე ნაგები,
ადაქალეს კი, მირონ სდის,
როგორც რძეს - ერბო, ნაღები.

გადაიხედავ ღრმა ხევში,
მთელი მიდამო შენია,
კურაპალატის ნიჭს და ხელს,
ციხედ ის აუშენია.

ციხიდან არტანუჯისწყალს,
ჩავალთ მრავალი გვირაბით,
ის, კი ქალაქს ყოფს ორ წილად,
ახლის და ძველის მინანქრით.

ის ააოხრა მურვან ყრუმ,
თურქ-სელჩუკების ფრთის გუნდმა
და ვილაიეთი გურჯისტნის,
ამ მიდამოში დაფუძნდა.

სან-სტეფანის ზავს თავ ჰკვეთეს,
ყარსით ოსმალომ იხარა,
ტაო-კლარჯეთი რუსებმა,
საჯიჯგნად თურქებს მიჰგვარა.
         
და მერამდენედ მოსწყვიტეს,
ტაო-კლარჯეთი დედულეთს,
გორგასალ-კურაპალატის,
საფიცარ ხატის სვე-ბუდეს.

ვახუშტი არტანუჯს წოდებს:
„არცა ტანის, არცა უჯისოს...“
არვის შერჩება ავის ქმნა,
არც შენსას და არც უჯიშოს.

არტანუჯს კვლავ გაბრწყინდება,
ღვთისმშობლის სხივთა ნათება,
მესხურ გულებს კი დალოცავს,
თვით პეტრე-პავლეს ხატება.