მე მესიზმრება ჩემი მესხეთის,
ჩამონგრეული ბებერი ციხე,
გმირული ბრძოლა, ძველი მესხების,
ხმალთა ჟღრიალი და მწველი სიცხე.

იავარქმნილი კალო-უბანი.
მთლად გაძარცული, წმინდა ტაძარი,
გადაჩეხილი ვაზი ამაყი,
ტყე დანაცრული, კერა ჩამქრალი.

აქ შენს მადლიან წმინდა მიწაზე,
საუკუნენმა ცრემლით იარა,
ცეცხლით-მახვილით, დაუნდობელმა,
რამდენმა ურდომ გადაიარა....

აქ წინაპართა თავისუფლებამ,
რამდენი წმინდა სისხლი დაღვარა,
თვალცრემლიანმა შენზე მლოცველმა,
დედამ, რამდენი შვილი დაკარგა.

განგებამ ასე, რატომ ინება?
რად, გაგიმეტა ასე საშინლად,
ბედმა გიმუხთლა და არ დაგინდო,
და გადაგაგდო მტერთა საჯიჯგნად.

არ ვიცი, როგორ შეგეხმიანო,
ვით გისალბუნო ტანჯულს იარა,
სამოთხის ბაღო, ვარდ-ეკლიანო,
შენზედ ოცნებამ დარდს მაზიარა.

ნეტა მოვიდეს დრო სანეტარო,
კვლავ დაუბრუნდე, დედა სამშობლოს,
და მერე თუნდაც , დრომ საშიშარმა,
რისხვით მოვიდეს, ქვებით ჩამქოლოს...

წარბს არ შევიხრი, მხარ-გამართული,
გულს გადაგიშლი და გავიხარებ,
გრძნობით დაცლილი და მუხლმოყრილი,
სიკვდილის წინაც, შენ ერთს გინატრებ.

მესხეთო ჩემო ომახიანო,
ჩემს წინაპართა დიდო აკვანო,
მინდა, მოვიდე თვალცრემლიანი,
და შენს წინაშე, თავი დავხარო!