დამძიმდა წუთისოფელი,
ამდენი სისხლის დაღვრითა,
ცოდვით აივსო ყოველი,
შურით, ბოღმით და ჯავრითა.

დაკარგა ხალხმა ერთობა,
სიყვარული და გატანა,
ცოდვისგან გადარეული,
ბნელში ხარხარებს სატანა.

დიდს და პატარას ვერ იცნობ,
დაკარგა ხალხმა ზრდილობა,
ცოტასღა შერჩა ნამუსი,
ღვთისა და ერის-შვილობა.

დღეს ვერ გაიგებ ვინ არის?
კაცი ქალი თუ? პირიქით,
წალეკა სიძვამ ქვეყანა,
სოდომ-გომორას ბილიკით...

ძმამ-დასა და კაცმა-კაცსა,
დამ-დასა და ქალმა-ქალსა.
ვერ გაიგებ, დღეს რა ხდება,
წუთისოფლის შავსა ჟამსა.
ჯოჯოხეთში დაინთქმება,
ვინც წილს უყრის სატანასა...

ენე ვერ იტყვის, რაც ხდება,
რაც ასე ამაზრზენია.
ბოლოს  სუყველა წახდება,
გადათვლილია დღენია.

ნეტა მას ვისაც ამ ქვეყნად ,
ნამუსი მაინც ჰქონია,
ცოდვა ტანჯვაა სულისა,
ამ ქვეყნის ჰეგემონია!