ერთ ჩვეულებრივ დღეს, როდესაც მდედრი „ა“ გადაწყვეტს, რომ მამრ „ბ“-ს მის გარეშე სუთქვა უჭირს, სწორედ მაშინ დაეცემა პლანეტა „დ“-ს „მ“ და მოსპობს ცივილიზაცია „ს“-ს. სცორედ ამ „მ“ მოვლენებიდან რამოდენიმე „ს.წ“ შემდეგ აღმოგაჩენ შენ. შენ რომელიღაც „ჰ“ პლანეტაზე იცხოვრებ ყოველგვარი „ყ“ „სკ“ და „მზ“ გარეშე და აღმოვაჩენ, რომ ანბანის ყველა ასო ზედმიწევნით კარგად იცი. ჩვენ დავხევთ ყველა ანბანს სამყაროში, ყველა ტერმინს მუხლზე გადავიმტვრევთ და ერთმანეთს არასოდეს მოვისვრით ფიქრების ბნელ სასაფლაოზე...
მე მინდა რომ ჩაგეხუტო და მერე გრილი ბალახებიდან ერთად დავითვალოთ ვარსკვლავები და ჭორფლები არ ამოგვივიდეს, მინდა დავტეხოთ ყველა ელ ნათურა მეჭეჭების შიშით ციცინათელები არადროს მოვკლათ, როგორ მინდა დედამიწა შეგაყვარო, შეგაყვარო ეს სულგრძლელი კორპუსები, ეს მამაცი ხეები და წყალგამძლე ემოციები... ცხოველების ეროვნების მინიჭების შემდეგ ერთადერთი რასაც გავაკეთებ ისაა რომ ჩაგეხუტები ბევრს და გეტყვი: „ჩვენ ეს შევძელით, ჩჳენ ვართ პლანეტის მეტამორფოზა!

და მე შენ მიყვარხარ!“...

P.S. ადვილია ვივარაუდოთ, რომ სიცოცხლე სამყაროში ისევე ვითარდება, როგორც დედამიწაზე და ისიც შესაბამისი სისასტიკითაა გაჯერებული. ასე რომ თუკი სადმე არსებობს ცივილიზაცია, რომელიც განვითარებით ჩვენზე წინაა 20 ათასი წლით, მაშინ ეს იმას ნიშნავს, რომ ის ამდენითვე გვჯაბნის სისასტიკეში. ამის გამო, არასოდეს მივაწვდითი უცხოპლანეტელ არსებებს ცნობებს, თუ რა “საყვარელი” ჩამორჩენილი პლანეტა გვაქვს. ვფიქრობ, რომ მათთვის საინტერესო იქნება იმის ყურება, თუ როგორ ვიღუპებით.

იმედია ოდესმე მიხვდები თუ რატომ ვწერ ამდენს შენზე...