ყივის მამალი, ჭიაყელას
წელავს წიწილა,
მზე ჩემს ფანჯრებზე ათამაშებს
სხივთა "ბაჭიებს".
ცა მოისარკა, იმედია,
დღეს არ იწვიმებს,
მორბის ბავშვობა, ნალიასთან
"კუჭა" მსხალს ჭრიან.
დაბარჯულ მარშით გამომწკრივდნენ
წყლისკენ იხვები,
კვალში კი უკვე დედა ღორი
გოჭებს აგრილებს.
სოფელში დილა თუ გინახავს,
მაშინ მიხვდები,
შენს და ბუნებას შორის როგორ
ქრება მანძილი...
ამ ეზო-კარში უფლის თვალი
ყველგან ტრიალებს,
ჩაფხუტს წააგავს ჩამოცმული
სარზე კარდალა.
წამოუბერავს მთიდან ცელქი,
გრილი ნიავი,
სოფლის ქალივით ჭორიკანა,
ენაჭარტალა.
ფეხი აუდგამთ ნაყარ ვაშლებს,
ზღარბის ზურგზე და,
ბავშვებმა გორგალს ვერ უპოვეს
დიდხანს თავ-პირი.
ასე მგონია,მიწა მე ვარ, ზედ ჩემს
გულზე დგას
ყველა არსება და განძრევას
არც კი ვაპირებ...
როგორც თმას წვიმა, დამირბილებს
ისე ხასიათს,
სოფლის ეს სითბო და აღარსად
გარბის დრო ჩემში.
აქ საკუთარი უბრალოებით
ისე სავსე ვარ,
რომ ვიკარგები პასტორალურ
სიმყუდროვეში...