უმწეოდ იკლაკნებოდა ღამისფერ ჭაობში ჩავარდნილი ლანდი... უაზროდ იქნევდა ხელებს, წელზე მომდგარი სიბნელე კი ზემოთ იწევდა და ნელ-ნელა ფარავდა მომაკვდავს.
  საზიზღარი შესახედი იყო უსუსური არსების ბრძოლა სიკვდილთან; როგორ ცდილობდა უბადრუკი სიცოცხლის გადარჩენას... სიცოცხლისა, რომელსაც უკვე დაჰპატრონებოდა უკიდეგანო ჭაობი...
  საოცარია! როგორ არ ვეცადე, მაგრამ მცირედი შეცოდების გრძნობაც ვერ გავაღვიძე ჩემში. ვგრძნობდი მხოლოდ ზიზღსა და სიძულვილს... თითქოს შვებას მგვრიდა მისი ყოველი გაფართხალება და ჩახლეჩილი ხორხიდან ამოხეთქილი ხავილი...
  ალიონის ფონზე მოცურავე წყვდიადი უკვე ყელზე ებჯინებოდა... ცოტაც და სამუდამოდ შთანთქავდა უპატრონოდ მიგდებულ სხეულს...
  სული ყელში მომებჯინა... ერთ ადგილას ვეღარ ჩერდებოდა წყეული გული...
მერე...
მერე თითქოს წვრილ-წვრილ ნაწილებად დაიშალა...
სისხლში აირია და...
  ერთ ხმაში ფეთქავდა მთელი სხეული... სუნთქვაც გახშირდა, თითქოს ბოლო ნაფაზებს ვურტყამდი ჰაერს...
  რიჟრაჟმა ამოქარგა ჰორიზონტი...
  მერე ნისლი დააწვა ჭაობს და უკითხავად ჩაგვითრია მეც და ის მომაკვდავი ლანდიც...
  უცებ, წვეთები დამეცა ხელზე...
  ვიღაც ტიროდა...
  ჰაერს სერავდა ჩუმი ქვითინი...
  ყური მივუგდე და...
  თურმე ეს ვიღაც მე ვყოფილვარ...
  მაგრამ, ვერ მივხვდი რა მატირებდა...
  სული შემეხუთა...
  ბურუსის გაფანტვა ვცადე და ერთი ხელის მოქნევით მოვაცილე ნისლი დაორთქლილ სარკეს...
  საცოდავი გაკვირვევით შემომყურებდა საკუთარი ანარეკლი...
  სასაცილოა!..
  თურმე მას დავყურებდი ასე იაზვად და ხელის გაწვდენაც არ ვაღირსე იმ სიბინძურიდან ამოსათრევად...
  ახლა კი...
  ვხედავ როგორ ფარავს ადუღებული წყვდიადი...
  ერთი ნაფაზიც დავარტყი ზეცას და სამუდამოდ გაუჩინარდა უპატრონოდ მიგდებული ლანდი - დუმფარებს ქვემოთ...