ვუძღვნი ქართველ ემიგრანტებს...


უშენოდ წამით ნურც მამყოფინა,
ქართულო ცაო, შენს სახელს ვფიცავ,
უშენოდ ძალზედ ძნელი ყოფილა,
სიცოცხლე ჩემო ქართულო მიწავ.

ამღვრეული მაქვს ფიქრით გონება,
გადაღლილი მაქვს დარდისგან გული,
არ ვიცი სადღაც გაქრა ოცნება,
უშენოდ ძლიერ მიღელავს სული.

ცხადში, თუ ძილში, სულ მელანდები,
შენზე ნატვრაში სუნთქვა მელევა,
შენზედ ლოცვა და ჩუმი დარდები,
ვფიცავ არასდროს არ დამელევა.

ერთი სული მაქვს, რომ გნახო ისევ,
გულში ჩაგიკრა და მოგეფერო,
მინდა შენს კალთას, რომ დავეკონო,
მიწას მადლიანს კვლავ მოვეფერო.

ეხ, როგორ მინდა,რომ ჩაგჩურჩულო,
რამდენი დარდი ენით უთქმელი,
განსორებამ და სიშორემ შენმა,
მე დამიგროვა გულში ნაღველი.

ამ გულისტკივილს და განშორებას,
არ ვიცი, ნეტავ რა გაანელებს?
მოგონებას და ამ მონატრებას,
დრო კი პირიქით გამიათკეცებს.

ოხ,როგორ ველი წამს სანეტაროს,
იმ დროს სასწაულს, როცა შეგხვდები,
მოვიდე ჩუმად თავი დავხარო,
კვლავ შენი შვილი ჩაგეხუტები!