ომი წავაგეთ მეგობარო... ომი წავაგეთ,
დღეს სიხარულის ზარის ნაცვლად რეკავს სხვა ზარი,
სვეტიცხოველი ჩვენი ხელით თუკი ავაგეთ,
ჩვენივე ხელით დავანგრიეთ ოშკის ტაძარი.
ომი წავაგეთ ქართველობავ... ომი წავაგეთ,
მუხანათობამ მტრის კვლავ დასცა ყველას თავზარი,
მაშინ დავმარცხდით: როს ქარქაშში ხმალი ჩავაგეთ,
ბრძოლის ველისკენ ლაშქარი რომ ვეღარ დავძარით.
ისევ გაისმის სამშობლოში ტკივილის ხმები,
ძუძუს მოწყვეტილ ბალღებივით ქვებიც სტირიან,
თეიმურაზსაც გაუთეთრდა ბრძოლებში თმები,
მეფის რუსეთის მსხვერპლი გახდა შენი ილია.
ფოსტალიონი მობრძანდება ვხედავ: შორიდან,
’’კაცი იყოო!“ მერე ალბათ მასზეც იტყვიან,
ცნობა მოვიდა შემზარავი სტავროპოლიდან:
თავი ნაჯახით გაუპესო მხცოვან ყიფიანს.
საქართველოდან რომ მიჰყავდათ გოგო-ბიჭები:
მონებად ჰყიდდნენ სათითაოდ თურქთა ბაზარზე,
და ირხეოდნენ სევდიანად ქარში ფიჭვები,
როცა შვილები მიდიოდნენ ერთად სხვა გზაზე.
ისევ დავმარცხდით საქართველოვ... ისევ წავაგეთ,
აღარ ანთია ძველებურად რწმენის ხანძარი,
სვეტიცხოველი მარჯვენათი თუკი ავაგეთ,
მარჯვენათივე დავანგრიეთ ხანძთის ტაძარი.