მარტო

გაიხადე ყველა ოცნება,მოაცვი რტოებს.
საწოლთან წყვილი ღვინის ჭიქა,არაფრისათვის...
რომ მე ვარ მარტო(სულელურად) რომ მე ვარ მარტო.
გამონაკლისი შემთხვევაა როცა არ ვაფრენ.

ვზივარ და (მთვარე–არეკლილი ფერმკთალი ბაო)
სველ სახურავზე სხვათაშორის სხედან ჩიტები.
რეალურია ყველაფერი გზებიც და ბინდიც
და ღამეც, გრძელი ჯემპრივით რომ ჩავიტანიე.




და მე ვარ მარტო(სულელურად)ასე ბოლო დროს.


  კრიტიკოსისითვის, ლიტერატურათმცოდნესთვის საინტერესო პოეტური მასალა ისეთივეა, როგორც მშიერისთვის პური, მწყურვალისთვის წყალი და თოკო ჭელიძისთვის ქალი.
  სიამოვნებაა მაღალ პოეზიაზე ბჭობა, მით უფრო, თუ ავტორი ცოცხალი კლასიკოსია და გაქვს ბედნიერება, მის ეპოქაში ცხოვრობდე, მეტიც - ხელიც კი გქონდეს ჩამორთმეული მისთვის... დიახ ბატონებო, მინდა გავკადნიერდე და ჩვენს ცოცხალ კლასიკოსზე, ბატონ გიორგი ლაცაბიძეზე და მის შედევრზე - "მარტო" მოგახსენოთ მოკრძალებით ორიოდე სიტყვა:
  იმთავითვე უნდა აღინიშნოს, რომ გიო ლაცაბიძის პოეტური სიდიდე ვერსიფიკაციული ნოვაციებში არ გამოიხატება, მისი კოზირი(სწორედ რომ ბატონებო) დაუღალავი თემატური ძიებებია, ისევე როგორც მწირი ტექნიკური არსენალით აღჭურვილმა და უკვე გაკვალული(შავთელის, შოთას, საბას, გურამიშვილის, ბესიკის მიერ) ვერსიფიკაციული ბილიკით მოსიარულე ბარათაშვილმა მეცხრამეტე საუკუნეში თავისი მედიტაციური ლირიკით მწვერვალზე აიყვანა ქართული პოეზია(სახელდობრ რომანტიზმი), ოცდამეერთე საუკუნის გარიჟრაჟზე  გიორგი ლაცაბიძემ უკვე ათვისებული ბილიკებით ისეთ კუნჭულებში შეგვახედა, ეშმაკსაც(ფუი ეშმაკს) რომ აერევა თავგზა. როგორც უკვე მოგახსენეთ  მისი კოზირი დაუღალავი შრომა(ოთხი საათი სძინავს მარტო) და ძიებაა, უკვე მიგნებული თემა მის ხელში ისე იწურება, როგორც ჭყინტი ყველი ნაცარქექიას ხელში და თოთხმეტმარცვლიან (ბესიკურ საზომში, ამ საზომითაა დაწერილი მისი ლექსების სრული უმეტესობა) იდებს სამუდამო ბინას. როგორც ნათქვამია, ჭურჭელს რა მნიშვნელობა აქვს, მთავარია შიგ რას ჩაასხამ, აი მაგალითად, მე დამილევია გაბზარულ დოქში ჩასხმული მშვენიერი ღვინო და ძვირფას ჭურჭელში ჩასხმული ძმარიც, მაგრამ ეს სხვა თემაა.   
  უშუალოდ ლექსს რაც შეეხება, მე ტექნიკურ დეტალებზე არ გავამახვილებ თქვენს ყურადღებას (ისედაც თვალსაჩინოა ტექნიკური ფეიერვერკი) და პირდაპირ კონცეპტზე გადავალ:
  პირველს სტროფში ლექსის ლირიკული გმირი რამდენიმე საინტერესო სახით გვევლინება:
  ლირიკული გმირი, როგორც ჯონ გალიანო (გაიხადე ყველა ოცნება,მოაცვი რტოებს)
  ლირიკული გმირი, როგორც ირაკლი ბერია (საწოლთან წყვილი ღვინის ჭიქა)
  ლირიკული გმირი, როგორც საკუთრივ გიორგი ლაცაბიძე (რომ მე ვარ მარტო(სულელურად) რომ მე ვარ მარტო.)
  ლირიკული გმირი, როგორც ჩემი საგიჟეთიდან გამოქცეული მეზობელი ვანო (გამონაკლისი შემთხვევაა როცა არ ვაფრენ).
  მეორე სტროფში თქვენს ყურადღებას სასტარტო ტაეპზე გავამახვილებ მხოლოდ:
"ვზივარ და..." - ნუ, აქ ისეთი არაფერი, ზის ადამიანი, რას ვერჩით, მაგრამ აი, გაგრძელება - "(მთვარე–არეკლილი ფერმკთალი ბაო)", სრულიად გენიალური მეტაფორა მეგობრებო, იგი თავისი ბუნდოვანებით ქართული სიმბოლიზმის მწვერვალის, ვალერიან გაფრინდაშვილის მეტაფორებს ესადარება, ისეთებს როგორიცაა: "რაღაც სურნელი მატირებს ლურჯად", "მე გაკრული ვარ ცივ პაემანზე"," თოვლი მოვიდა ტენორის ყელით" და მისთ.
  ასე და ამგვარად, ჩვენს წინაა ოცდამეერთე საუკუნის ქართული და მსოფლიო (დიახ და დიახ) პოეზიის ნამდვილი შედევრი, გიო ლაცაბიძის ლირიკული ლექსი: "მარტო".
  რეზიუმეს სახით მოგახსენებთ, რომ ჩემთვის სრულიად არ იქნება მოულოდნელი, რომ უახლოეს მომავალში გიორგი ლაცაბიძე, მისი დამსახურების გათვალისწინებით ნობელის პრემიაზე წარადგინონ! ეს ჩემთვის დიდი სიხარული იქნება!