შენი სიმღერა, მზეწვია,
ატმის ბაღს წამომეწია,
იმავ წამს მიწამ დამტოვა_
_ანაზდად მუზა მეწვია.
იქნებ გულისსწორს უხმობდი,
ეფიცებოდი მუხლმოყრით...
იცი... მეც შენებრ მარტო ვარ,
მეც ვდნები დარდით, უხმოთი.
მზერა თუ გადავაცილე,
ვისიც ვიყავი საცოლე
მეძახდა,სმენამ მიმტყუნა,
ისიც მარტოა,უცილოდ.
საცალოდ არ მემეტები,
აჩქარდი,უხმე ამ ტევრებს,
"კარგი ამბავი,ჩიტუნა!_"
იმედად გამოგადევნე...