აქ ზამბახები არ ყვავიან,
მელნისფერი მხოლოდ ღამეა,
ახედე ზეცას!
რა საოცარი სილურჯეა მინანქარების,…
აქ ვარსკვლავებმა ამოიდგეს სიმწრისგან ენა
და უშენობის ყოველ მტკაველს თვლიან ქარები.…
რა მესაქმება ქარიშხლებთან, როცა სხეული
ალმოდებულმა სურვილებმა ისე გათანგეს,
არავითარი ამბოხება. სხვა არაფერი
დამრჩენია, მხოლოდ აქ მყავდეთ,
აქ, გულთან ახლოს...ტკივილამდე ... შენ და სამშობლო. . .…

,,დარ ას საადათს”-სადღა არის ბედნიერება,
არამი იყოს ჰარამხანის ყველა ბრწყინვალე
და მოციმციმე უძვირფასეს თვლების ნათება,
თბილისში ახლა ბროწეული შეიფაკლება,
მე კი, სხვის კარზე შემომისწრებს  დაღლილს ცისკარი. . .
აქ ერთადერთი ვარსკვლავები მეიმედება,
მიწა აღარა, რადგან ცა გვაქვს მხოლოდ საერთო.

ახედე ზეცას!...

,,დარ აას საადათს”-არაბულად ბედნიერების სახლი. ასე უწოდებდნენ სახლს, სადაც ჰარამხანის ქალები ცხოვრობდნენ