მხოლოდ წამია სიახლედ ქმნილი
და აღტაცება - მისით რომ ბრწყინავს.
უცვლელად რჩება სევდა განცდილი
- კავშირად სიზმარს.

ძილი... სიმშვიდე... თავდავიწყება...
სითბოდ ნაფარი წამწამთ-ქუთუთო.
სიზმრები მიხსნის, ჩემს ბედს მიყვება
- მკრავს საუკუნოდ.

და ჩემი ფიქრით - ვერ დამალულით,
ნათლად აღვიქვი როგორც კრისტალი,
რომ ჩვენ უხლეჩი იდუმალებით
გვქმნიდა სიზმარი.

მე არ ვთხოვ უფალს: “ღმერთო, დაამხე 
ტანჯვა რაც მელის, გთხოვ დამიცავი!“
არა, მე შევთხოვ: „ღმერთო, ანახე
ჩემზე სიზმარი!“

ისე მაფითრებს შეხვედრა შენთან,
თითქოს შეხვედრებს მწუხრი კლავს ხშირი
და ჩვენ - უძლურებს, კვლავ გვიწევს ფეხთან
- სიზმრით კავშირი.




Всё лишь на миг, что людьми создаётся.
Блекнет восторг новизны,
Но неизменной, как грусть, остаётся
Связь через сны.

Успокоенье… Забыть бы… Уснуть бы…
Сладость опущенных век…
Сны открывают грядущего судьбы,
Вяжут навек.

Всё мне, что бы ни думал украдкой,
Ясно, как чистый кристалл.
Нас неразрывной и вечной загадкой
Сон сочетал.

Я не молю: «О, Господь, уничтожи
Муку грядущего дня!»
Нет, я молю: «О пошли ему. Боже,
Сон про меня!»

Пусть я при встрече с тобою бледнею, —
Как эти встречи грустны!
Тайна одна. Мы бессильны пред нею:
Связь через сны.