თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ
ორიგინალი პ ა რ ო დ ი ა
სახლი მინდოდა მქონოდა, კუტა მინდოდა მქონოდა, უბრალო ხის და ისლის, უბრალოდ ხის ან ისრის, სასთუმლად ნუშის ბაღნარი კვერცხებად ქორის თვალები საბნად თიბათვის ნისლი. სულ რომ ნაპერწკლებს ისვრის.
ბაღი მინდოდა მქონოდა ქალი მინდოდა მყოლოდა, თვალუწვდენელი ჩრდილით, თვალუწვდენელი კისრით, გადავრეკავდი მინდვრებზე, გადავაკრავდი თივაზე, შავ-თეთრა კრავებს დილით. და მივუზღავდი მის წილს
ავაშენებდი სალოცავს ავაშენებდი საზვინეს, გადადუღებულს კირში, გადადუღებულს კირში, გამოვისხლავდი გაზაფხულს შევუკვეთავდი მეძავებს ვაზებს ჩავყრიდი მწკრივში, და იქ მივცემდი პირში.
გავახურებდი კოცონზე გავუხურებდი ძუძუებს, ჩემი ცხენისთვის ნალებს, ნამუსგარეცხილ ქალებს, მისი ქროლვით და ჭენებით მერე კი გავაჭენებდი გადავუსწრებდი ქარებს. დავაჭედებდი ნალებს.
გავაშენებდი ვენახებს, გავაშენებდი კაფეებს, ცამდე ავწევდი ზვარებს ცამდე ავწევდი ბარებს და ავაგებდი სამრეკლოს და ზედვე მივაჯღაბნიდი ვაგუგუნებდი ზარებს. ბებიის დანაბარებს.
მერე მოვარდნილ ნიაღვრით მერე მოვარდნილ ნიაღვრით, დავაბრუნებდი წისქვილს, გადავანგრევდი ჯებირს და ჩემი პურის თონეში და ჩემს აუზსაც გავხსნიდი ფიჩხებს ჩავყრიდი, მზის სხივს. შიგ მოვაწყობდი შეჯიბრს.
ბაბუაჩემის საწნახელს ბაბუაჩემის საწნახელს, გადავუხსნიდი ძარღვებს შემოვასევდი ნაშებს, არტერიებად დაბერილ იქ ჩავწურავდი სუყვლას, ალადასტურის მკლავებს. არ დავუთმობდი ვაჟებს.
ჩემი ჭიშკარის ბოლოსთან, ჩემი ჭიშკარის ბოლოსთან, გვალვით დასიცხულ მგზავრებს, გვალვით დასიცხულ მგზავრებს, ცივი წყლის ნაცვლად ვასმევდი, წყალ მივცემდი და სანაცვლოდ ცოლიკაურის ხავერდს, დავიტოვებდი ქალებს.
მერე ვნახავდი საცოლეს, მთვრალი ვნახავდი საცოლეს, ცისფერთვალებას, ლამაზს, ცისფერთვალებას ლამაზს, შემოვაკრავდი საჩუქრად ფხიზელ ჭკუაზე ვიტყოდი - ოქროდ დავერცხლილ ქამარს. ვაიმე დედა რას გავს?!
და ჩემი მატყლის საბანზე, და ჩემს დანესტილ საბანზე, ავიწყვიტავდი ალერსს, ავიწყვიტავდი ალერსს, შვილებს სახელად მივცემდი, შვილებს სახელად მივცემდი, ლაზარს, თომას, პავლეს, ელპიდეს, ნორას, ვანესს,
მოვწყვეტდი დედის ძუძუდან მახინჟი ცოლის ძუძუდან რძემდე ვასმევდი ღვინოს, რძეს შევურევდი ღვინოს, და სასაფლაოს საყდარში ნაბახუსევზე საწამლოდ შუბლზე ვაცხებდი მირონს. ჩავრთავდი პორნო კინოს.
მერე შევსვამდი სამივეს მერე შევსვამდი მახინჯ ცოლს, უუნაგირო ცხენზე,’ უუნაგირო ხარზე, პატარა მაჯებს ვანდობდი, მშვიდობას ვუსურვებდი და მე რომ თოფი მაქვს სხვენზე. პანღურს მივკრავდი ტრაკზე.
წკეპლას მოვცხებდი თეძოზე, წკეპლას მოვცხებდი თეძოზე, ჩემს ხარიბნალა ფაშატს, ჩემს უკანასკნელ ნაშას, და ვაჟებს ვანადირებდი, გადავხედავდი სანაგვეთს კვდომის ვაცნობდი ლაზათს. რაც ოცნებისგან დამრჩა.
სახლი მინდოდა მქონოდა, კუტა მინდოდა მქონოდა, უბრალო ხის და ისნის, უბრალოდ ხის ან ისრის, სასთუმლად ნუშის ბაღნარი კვერცხებად ქორის თვალები საბნად თიბათვის ნისლი. სულ რომ ნაპერწკლებს ისვრის.
ადმინისტრატორო თუ აქ ამ კომენტარს წაიკითხავ რამე მოიფიქრეთ ო სანამ ლექსი განთავსდება ჯერ "გაფილტრეთ" სირცხვილლია უბრალოდ მსგავსი მოვლენები, ეგ სახუმარო ლექსი არააა და ავტორო უკაცრავად მაგრამ თუ ბილწი პოეზია მოგეძალათ, ინტონაცია მაინც მოიფიქრეთ ორიგინალური.....
ადმინისტრატორო თუ აქ ამ კომენტარს წაიკითხავ რამე მოიფიქრეთ ო სანამ ლექსი განთავსდება ჯერ "გაფილტრეთ" სირცხვილლია უბრალოდ მსგავსი მოვლენები, ეგ სახუმარო ლექსი არააა და ავტორო უკაცრავად მაგრამ თუ ბილწი პოეზია მოგეძალათ, ინტონაცია მაინც მოიფიქრეთ ორიგინალური.....
15. უჯიშო რო ხარ გეტყობა. კუტაც ვერ გიჭრის ალბათ თლა კარგად, თუ არა რეიზა ინატრებდი ხის პალოს მრუში ქალების ასაქოთქოთებლად. ეგ ყველაფერი მაინც იმდენად არაა სათვალავში, რამდენადაც უნიჭობის აპოთეოზი შენში ბიძიკო, უნიჭობის და სიბილწეგარეული თავხედობის. მე არ ვიცი ეს ლექსი ვისია, მაგრამ შენი რაცაა, ეგ არც პაროდიაა, არც იუმორი და არც რაიმე ისეთი, ლექსი რო დაარქვა კაცმა. თენგიზი. 2011-10-16 20:54:45
იგივეს ვიტყოდი
15. უჯიშო რო ხარ გეტყობა. კუტაც ვერ გიჭრის ალბათ თლა კარგად, თუ არა რეიზა ინატრებდი ხის პალოს მრუში ქალების ასაქოთქოთებლად. ეგ ყველაფერი მაინც იმდენად არაა სათვალავში, რამდენადაც უნიჭობის აპოთეოზი შენში ბიძიკო, უნიჭობის და სიბილწეგარეული თავხედობის. მე არ ვიცი ეს ლექსი ვისია, მაგრამ შენი რაცაა, ეგ არც პაროდიაა, არც იუმორი და არც რაიმე ისეთი, ლექსი რო დაარქვა კაცმა. თენგიზი. 2011-10-16 20:54:45
უჯიშო რო ხარ გეტყობა. კუტაც ვერ გიჭრის ალბათ თლა კარგად, თუ არა რეიზა ინატრებდი ხის პალოს მრუში ქალების ასაქოთქოთებლად. ეგ ყველაფერი მაინც იმდენად არაა სათვალავში, რამდენადაც უნიჭობის აპოთეოზი შენში ბიძიკო, უნიჭობის და სიბილწეგარეული თავხედობის. მე არ ვიცი ეს ლექსი ვისია, მაგრამ შენი რაცაა, ეგ არც პაროდიაა, არც იუმორი და არც რაიმე ისეთი, ლექსი რო დაარქვა კაცმა.
უჯიშო რო ხარ გეტყობა. კუტაც ვერ გიჭრის ალბათ თლა კარგად, თუ არა რეიზა ინატრებდი ხის პალოს მრუში ქალების ასაქოთქოთებლად. ეგ ყველაფერი მაინც იმდენად არაა სათვალავში, რამდენადაც უნიჭობის აპოთეოზი შენში ბიძიკო, უნიჭობის და სიბილწეგარეული თავხედობის. მე არ ვიცი ეს ლექსი ვისია, მაგრამ შენი რაცაა, ეგ არც პაროდიაა, არც იუმორი და არც რაიმე ისეთი, ლექსი რო დაარქვა კაცმა.
