2 ბუზი


ბუზები - სიცოცხლის გაბრაზებული ნაწილაკები;
რატომ ბრაზობენ ისინი ასე?
შეიძლება მათ სურთ მეტი,
შეიძლება მათი სიბრაზე
აიხსნება იმით,
რომ არ სურთ ბუზობა;
რაც ჩემი ბრალი არაა;
მე ვზივარ ოთახში
მათთან ერთად
და ისინი აბეზრობენ
თავიანთი აგონიით;
თითქოს ისინი არიან
მოწყვეტილი ნაწილაკები სულისა,
რომელსაც გამოეყვნენ და დაიკარგნენ;
მე გაზეთის წაკითხვას ვცდილობ,
მაგრამ ისინი არ მაცდიან ამგვარ
ყოფას;
ერთი მათგანი ნახევრწრეებით
მიუყვება მაღალ კედელს,
საზარელ ხმას მაყრის
ჩემს თავს ზემოდან;
მეორე კი, (უფრო მცირე)
ჩემთან ახლოს რჩება და ხელს მიღიზიანებს,
ჩუმად და უხმოდ.
აღზევდება, მერე ეცემა
და ცოცავს აქვე;
რატომ შემომისაგნა ღმერთმა
ეს დაკარგული ნაწილაკები ირგვლივ?
სხვა კაცს იმპერიის დიქტატურა სტანჯავს,
ან ტრაგედია სიყვარულის...
მე მტანჯავს
მწერები...
მე მოვუქნიე მომცროს,
რომელიც ესესაა აღზევდა
გამომწვევი იმპულსით;
უფრო სწრაფად ფრენს - წრიულად,
უფრო ახლოდან გამოსცემს
ფრენის ხმას,
მეორე კი ზემოთ
იჭერს აზრს - ახლებური
ბრუნვით, ის ისევე მღელვარეა,
როგორც მისი გაფრენის სისწრაფე,
უეცრად ეცემა
ხმოვან მანჟეტში
და ისინი ერთად განაგრძობენ
ბრუნვას ჩემს ხელში,
ვით ლამპარში მომწყვდეული
ცეცხლის თამაში,
ვიდრე ვინმე - შესაგნებული
ჩემში,
ვეღარ გაუძლებს
უწმინდურს
და შეუტევს
დაგრეხილი გაზეთით -
ააცილებს! –
დაარტყამს,
დაარტყამს,
მათი ჰარმონია წყდება,
რაღაც გზავნილი იკარგება მათ შორის,
მათგან უფრო დიდს ვიღებ
პირველს, ის გულაღმაა და ფართხალებს,
ფეხებს იქნევს,
როგორც გამწყრალი კახპა.
მე კვლავ მოვდივარ
ჩემს საგაზეთო კლუბში
და ისიც კვლავ ავლენს
ბუზურ სიმახინჯეს;
მომცრო ახლა ზემოთ ტრიალებს,
ჩუმად და სწრაფად,
თითქმის უჩინრად;
ის აღარ უახლოვდება
ჩემს ხელს;
ის მორჯულებულია და
მიუწვდომელი; მე ვაცლი
მას ყოფას, ის კი მე
მაცლის;
გაზეთი რა თქმა უნდა
აღარ ვარგა;
რაღაც მოხდა,
რაღაცამ დააბინძურა ჩემი
დღე,
ხანდახან, ეს არ აღელვებს
კაცს
ან ქალს,
მხოლოდ რაღაცას - ცოცხალს;
მე ვზივარ და ვუყურებ
მომცროს;
ერთმანეთში ვართ გადახლართული -
ჰაერში
და სიცოცხლეში,
რაც გვიანია
ორივე ჩვენთაგანისთვის.




The flies are angry bits of life;
why are they so angry?
it seems they want more,
it seems almost as if they
are angry
that they are flies;
it is not my fault;
I sit in the room
with them
and they taunt me
with their agony;
it is as if they were
loose chunks of soul
left out of somewhere;
I try to read a paper
but they will not let me
be;
one seems to go in half-circles
high along the wall,
throwing a miserable sound
upon my head;
the other one, the smaller one
stays near and teases my hand,
saying nothing,
rising, dropping
crawling near;
what god puts these
lost things upon me?
other men suffer dictates of
empire, tragic love…
I suffer
insects…
I wave at the little one
which only seems to revive
his impulse to challenge:
he circles swifter,
nearer, even making
a fly-sound,
and one above
catching a sense of the new
whirling, he too, in excitement,
speeds his flight,
drops down suddenly
in a cuff of noise
and they join
in circling my hand,
strumming the base
of the lampshade
until some man-thing
in me
will take no more
unholiness
and I strike
with the rolled-up-paper -
missing! -
striking,
striking,
they break in discord,
some message lost between them,
and I get the big one
first, and he kicks on his back
flicking his legs
like an angry whore,
and I come down again
with my paper club
and he is a smear
of fly-ugliness;
the little one circles high
now, quiet and swift,
almost invisible;
he does not come near
my hand again;
he is tamed and
inaccessible; I leave
him be, he leaves me
be;
the paper, of course,
is ruined;
something has happened,
something has soiled my
day,
sometimes it does not
take man
or a woman,
only something alive;
I sit and watch
the small one;
we are woven together
in the air
and the living;
it is late
for both of us.