ჩემს წარსულში ვხეტიალობ,
თავს თავიდან ვეცნობი,
ფიქრმა მითხრა: მეტი აღარ
მსურს შეეხო ქვეცნობილს!..
ვმოგზაურობ თაგვებშებმულ
დიდი გოგრის კარეტით,
რაღაც უნდათ ზღაპრებს ჩემგან,
დროის ამ შუალედში.
მივუყვები ფეტვის მარცვლებს,
წინაპართა სიკეთის,
ქვაც ვიპოვე ”მადლის მაცნე”,
ზედ ხავსს რომ არ იკეთებს...
ძველ ტკივილებს ისე ვისხეპ,
თითქოს ხსოვნას ვბელავდე.
თავს ვაგროვებ მისხალ-მისხალ,
თუმცა, ხვდება ვერავინ...
დაგორებულ ბედის ბორბალს
თავდაღმართში ვეწევი,
არ შევყურებ იღბალს,თითქოს,
ძროხა იყოს მეწველი...
ვაკვირდები ნატერფალებს,
სწორს და უსწორმასწოროს,
პირში მითხრას მერე ”ხვალემ”,
უფრო რამ გადაწონა.
მე თვითონ ვარ მეციხოვნე
სიმაგრის თუ ნანგრევის.
ხო, ცხოვრებამ იცის ხოლმე,
ზოგჯერ ზურგით განგებ ზის... 
ჩემს წარსულში ვხეტიალობ,
დროა ჩემი მეგზური,
ეშმაკი კი, ღმერთი -არა
უსათუოდ მემდურის...
        18.10.11