ჩვენი ამბავი ასე იყო:
ჯერ აგვკაფეს, მერე ვინ იცის,
ნაბანი წყალი გადაგვასხეს-გადაგვაყოლეს
ფესვების სიღრმეს, მიწის სიმძიმეს. . .
ჩვენი ამბავი ასე იყო:
გვწვავდნენ, გვკაფავდნენ.

სულ უფრო ხშირად მახსენდება ჩემი ბაღის
მწიფე ასკილი-
ვარდებში რომ შემომეპარა,
ეს გულუბრყვილო, არამკითხე
სოფლის გომბიო,
თავს რომ იწონებს მაღალი წრის ქალბატონებში.
მერე რა, თუ კი დაკონკილი კაბა აცვია. . .

ჩვენი ამბავიც ასე იყო,
ამპარტავნების-
ხან გვკაფავდნენ, ხანაც გვამყნობდნენ
ცისფერ ვარდებზე, პიონებზე, თუნდაც ტიტებზე.
მაგრამ რა ძალა,
როგორც ბალახს კლდეზე ამოსულს. . .
სულს რომ ვღაფავდით,
იფეთქებდა მაშინ ასკილი.

ოღონდაც. . .
ახლაც. . .
არ დამიჯაბნონ ჰიბრიდებმა
შენი თამამი და ხალასი უბრალოება.
გამოიყვანენ ტყის შვილისგან
ჯუჯა ასკილს და მერე ქოთნებით მოირთავენ
მდიდრულ დარბაზებს. . .
არ შეეგუო,
არ დანებდე,
არ მოიხიბლო!. .

როგორც ფრინველი გალიაში-ქოთნის ყვავილი
სხვების გულის გასახარებლად,
გულმოდგინედ ჰყვავის და ჰყვავის. .

უნდა წამომცდეს,
ენის წვერზე პირსინგივით მკიდია
ბასრი, ალესილი სათქმელი სიტყვა
და ფუი, ეშმაკს,
ფუი, ეშმაკას,
არ მათქმევინო!...

ნუ გამომიყვან, ცხოვრებავ, გმირად,
არც ცხრა ძმის დედობა ძალმიძს,
მშვიდი ცხოვრება მინდა
სავსე მზითა და მთვარით. . .
ხედავ, როგორი მარტივია გადაბრალება?!
შენგან რას ვითხოვ_როცა თავად შვილს ვგავარ უძღებს,
ჩვენი ამბავიც ასე არის-დამდურებულთა,
ჩემო სამშობლოვ, მე კი არა, შენ უნდა გძულდე!. .