როცა ძალიან მიჭირს, ვდგები და უდარდელი ხმით შენ გირეკავ...
    ეს შენ გგონია, რომ დარდი არ მაქვს, თორემ ამ დროს იცი როგორა ვარ? აი, დაახლოებით რომ აგიხსნა მოგიყვები: ერთხელ აბაზანა გაიჭედა, უაზროდ ვუყურებდი როგორ ივსებოდა წყლით და უკვე გადმოსვლის პირას რომ იყო, დგუში ავიღე და ერთი ორჯერ გამოვტუმბე... იცი რა ქნა წყალმა??? როგორც ტორნადო ისე დატრიალდა და ღრიალით გავიდა ნახვრეტში... ეხლაც მესმის ღრრრრ...როგორ ახრიალდა ბოლოს, შემეშინდა კიდეც...
    გეცინება? ვერ მიხვდი? კაი, აი, უფრო ზუსტად რომ აგიხსნა, ჩემი გული რომ ივსება და  ნაპირებამდე მიდის რაღაცა გრძნობით... ნუ, ეს  რა გრძნობაა სახელი ჯერ ვერ მოვუძებნე და მერე გეტყვი... მეწყება გაუსაძლისი და გირეკავ... რა თქმა უნდა უდარდელი ხმით : "რას შვები?"...
    პირველივე შენს სიტყვას დგეშის ეფექტი აქვს... აუუუუუ! რა ხდება ამ დროს გულში ნეტა ხედავდე! ან უკეთესი იქნებოდა შეგეგრძნო!!! გრძნობა ხო დიდია, ან უფრო სწორედ ბევრი... და გული ხომ იცი მხოლოდ ჩემი მუშტის ხელაა... და ეს ვეებერთელა მასა ამ სივიწროვეში რომ იწყებს ტრიალს!!! ჰმმმმ.... რა კაიფიააა!!! გადმობრუნებული კონუსის ფორმა აქვს და რეაქტიული სიჩქარით ბრუნავს... ამ დროს ოდნავი ხრინწიც თუ შეგერია ხმაშიიი!!! სულიც მიმჩატდება და თუ ისიც ერთვება ამ კორიანტელშიიი... სრული კაიფიააა!!!
      დიდხანს არ გრძელდება... ჩვენი საუბრისთანავე ქრება და იქ, სადღაც გულის კუნჭულში გადის ღრიალით...
      საოცარ სიმსუბუქეს ვგრძნობ... იცი როგორ მშველი?...
      აუუუ, რატო გითხარი ყველაფერი ეს?... შენ ხომ მხოლოდ უდარდელი მეგობარი გგონივარ?
      ეხლა ვიცი, კითხულობ და გეცინება : "ამ შტერუკას მართლა ვყვარებივარო!.."
      მოიცა, მოიცააა... დასკვნებისაგან თავი ჯერ შეიკავეეე!..მე შენ გითხარი, გრძნობისათვის სახელი ჯერ არ დამირქმევია თქოოოოო!!!...
      თუმცა რაა... იცოდე და გაიხარეეე...
      პაკააა...
      მორიგ შევსებამდეეე...