ვკითხულობ ესენინს...
ღმერთმა იცის მერამდენედ ვკითხულობ უკვე.
ვდგავარ სარკმელთან...
სულგანაბული ვუსმენ ფოთლების შრიალს
და პოეზიის ცეცხლით გულდათუთქული
ვიხსენებ უდროოდ წასულ პოეტებს.
სასწაულის მოხდენა რომ შემეძლოს,
პირველ რიგში ჩემს გარდაცვლილ ძმას გავაცოცხლებდი
და შემდეგ ყველა იმ ადამიანს,
ვინც ხელმეორედ სიცოცხლეს იმსახურებს.
''მე ქართველი ვარ!''
და ამით ყველაფერია ნათქვამი.