გასაკვირია გვირაბის ბოლოს არ ჩანს სინათლე
და მეც მივდივარ უგულოდ და გულებს "მივათრევ",
გულებს,რომლებიც ერთმანეთთან ასე შორია
გულებს,რომლებშიც ორივეში ერთში ორია.
გულებს რომელიც ორივე შენია მგონი,
მივდივარ,მიმაქვს,მივდივარ და მეტყობა დაღლა,
და სიარულში უფრო ვკარგავ ძალსა და ღონეს
მაგრამ მე მაინც ავიტან ამ გულებს მაღლა.
იქ მაღლა სადაც გველოდება საყდარი უფლის
და თავზე გვირგვინს დაგვადგამს მღვდელი,
რომლის დროს დაღლა და ტკივილი სულ გადაუვლის
ო,როგორ ველი ამ ჯვრისწერას ო,როგორ ველი