რომ იცოდნენ მეგობრებმა,
ჩემი გულის ნადები,
როგორ ნისლში გახვეულან,
ყრმობის ამხანეგები...

მაგრამ, როგორ შეაშინებს,
გულს უმსგავსო ობლობა,
არ უჩივის ვიგინდარაც,
როცა უმეგობრობას.

როცა ზარი, მაგრამ მუდამ
გულის თანაზიარი,
ეს გუნება გულის ჩარჩოს,
ჭედავს თავის იერით.

არ მაშინებს, თუნდ სიკვდილმა,
სიცოცხლის გზა მიაგნოს,
მსურს მედლები ყველას თავის
ყოფისამებრ მიაგოს.

არ მაშინებს ქყვეყნად ვინმე -
იროდიონ მეფურა.
და თუ ვინმე დამაჩოქებს -
ხატთან, დავით მეფურად,

ცრემლნარევი როცა მნახოთ,
მარქვით თავისებურად,
ის კალამი არ მომკვდარა,
ოდითგან რომ ქებულა.

მაგრამ დაღვრილი ცრემლების,
მიზეზი მაინც არ მკითხოთ,
ამას გთხოვ ჩემი წამლისთვის,
ექიმებს არ მიაკითხოთ,

რადგან არ არის ნაგეზი
ცრემლი - ტანჯვით და ობლობით,
ტანჯვა თუ არის მიზეზი,
ისევე უმიზეზობით.