ვყიდი შეციებული სიზმრების კონას ნოემბრის სუსხში...
თან თითებიდან ტერფისხელა წვეთები მწყდება
როგორაც გული,
ან როგორც მზერა _ ვიტყვი ასე _  სა-გზაშენკენ-ო...


ადგილი - როგორცყოველთვის ქუჩის 19.
დრო _  ღამის სამი და კიდევ ცოტა..
(სიზმრები ამ დროს ლაგდებიან..
მანამდე მხოლოდ ლანდებია...)


არ მიკვირს - სახლებს დახუჭული თვალებიდან
ჟონავთ სატკივარი ოჯახების...
ზურგის ფანჯრიდან ან წინკარიდან
გადაუმრუდებელ ხერხემალში
მალე შეუძვრებათ დილა - ახალი დღის გასაღები...


ამაღამ პეშვებით დაეშვება წვეთები- შუადღის მზის ნაწური..
სველდება ნაბიჯები რიხიანი- ასფალტზე მთელი დღის მიხატული..

ვაწვიმებ - ძილს ვრეცხავ შენსას..

სიზმრები ნანახი თუ უნახავი ლოდინის დუღილზე მონახადი
ქაფივით თეთრდება და მოგახაროს-
ერთი სული აქვს- რამ სახეირო..

უკვირთ ხელისგულებგადაშლილი სიზმრებშეცივნული წვიმის გოგო
თვალებს - გადარბენილს უმთვაროზე...
ჰო, გაუკვირდებათ, აბა როგორ?!
მე ხომ.....



წყდება ღამე....

მითენდებით, სიზმრებო...